Аз назар кард ниҳони хати рухи он маҳваш ро

از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش را

Пардагии сохт шаби дили сияҳи ин оташ ро

پردگی ساخت شب دل سیه این آتش را

Чун барояд нафас аз сӯхтагон дар базмӣ

چون برآید نفس از سوختگان در بزمی

Ки намаки серума овоз шавад оташро ?

که نمک سرمه آواز شود آتش را؟

Зоҳид хушк баровард маро аз машраб

زاهد خشک برآورد مرا از مشرب

Чун суфолӣ ки кунад ҷазб , май беғаш ро

چون سفالی که کند جذب، می بی غش را

Оҳ дар синаи ман меҳнат перӣ нагузошт

آه در سینه من محنت پیری نگذاشت

Ки камони дили тиҳӣ аз тир кунад таркиш ро

که کمان دل تهی از تیر کند ترکش را

Хасм саркаш шавад аз роҳи таҳаммули мағлуб

خصم سرکش شود از راه تحمل مغلوب

Хоки хомӯш ба аз об кунад оташ ро

خاک خاموش به از آب کند آتش را

Пардаи тирагӣ дил нашавад рахти сифед

پرده تیرگی دل نشود رخت سفید

Чаҳ диҳии арз ба сарроф , зари рӯкишро ?

چه دهی عرض به صراف، زر روکش را؟

Дар шабистони лаҳад талх нагардад хобаш

در شبستان لحد تلخ نگردد خوابش

Ҳар ки дар зиндагӣ аз хок кунад мФрш ро

هر که در زندگی از خاک کند مفرش را

Набарди захми забони саркашӣ аз тинати ишқ

نبرد زخم زبان سرکشی از طینت عشق

Чун хас ва хор шавад банди забони оташро ?

چون خس و خار شود بند زبان آتش را؟

Бар сар раҳм наомад ба зару зорӣу зӯр

بر سر رحم نیامد به زر و زاری و زور

Ба чаҳ тадбир кунам ром , ман он саркашро ?

به چه تدبیر کنم رام، من آن سرکش را؟

Ҳар куҷои аҳл дилӣ нест мазан дами соиб

هر کجا اهل دلی نیست مزن دم صائب

Натавон хонд ба ҳар каси сухани дилкаш ро

نتوان خواند به هر کس سخن دلکش را