Чу дигарон на ба зоҳир буд ибодати мо

چو دیگران نه به ظاهر بود عبادت ما

Ҳузур қалб намозаст дар шариъати мо

حضور قلب نمازست در شریعت ما

Азон зи домани мақсӯди кӯтаҳ афтода аст

ازان ز دامن مقصود کوته افتاده است

Ки пеш халқ дарозаст дасти ҳоҷати мо

که پیش خلق درازست دست حاجت ما

Накардаем чу шабнами бисотӣ аз гули паҳн

نکرده ایم چو شبنم بساطی از گل پهن

Чу ғунча бар сар зонуаст хоби роҳати мо

چو غنچه بر سر زانوست خواب راحت ما

Чу анкабут , магасро намекунем қадед

چو عنکبوت، مگس را نمی کنیم قدید

Ҳмошкор буд ҷазбаи қаноати мо

هماشکار بود جذبه قناعت ما

Ниҳоли хуши самари раҳгузори тФлоним

نهال خوش ثمر رهگذار طفلانیم

Ки бргриз буд мавсими фароғати мо

که برگریز بود موسم فراغت ما

Агар дар оташи сӯзони ҳазор ғӯта хӯрд

اگر در آتش سوزان هزار غوطه خورد

Садо баланд насозад сапанди ғайрати мо

صدا بلند نسازد سپند غیرت ما

Талоши гӯшаи азлати зи танги халқӣ ҳост

تلاش گوشه عزلت ز تنگ خلقی هاست

Вагарнаи баҳр худо нест кунҷи азлати мо

وگرنه بهر خدا نیست کنج عزلت ما

Ки сарви қади туро роҳ метавонад зад ?

که سرو قد ترا راه می تواند زد؟

зи ҷилва ту шавад нақд агар қиёмати мо

ز جلوه تو شود نقد اگر قیامت ما

Чароғ раҳгузарем аўФтодаҳ дар раҳи бод

چراغ رهگذریم اوفتاده در ره باد

Ки то ба соя дастӣ кунад ҳимояти мо ?

که تا به سایه دستی کند حمایت ما؟

Азон ба домани саҳро шикастаем қадам

ازان به دامن صحرا شکسته ایم قدم

Ки олимӣ шавад осӯда аз маломати мо

که عالمی شود آسوده از ملامت ما

Дарин ҳдиқаҳи гул , соиб аз мурувват нест

درین حدیقه گل، صائب از مروت نیست

Ки ғунча монад дар ҷайб , дасти рағбати мо

که غنچه ماند در جیب، دست رغبت ما