Аз дил бипурс неку бад ҳар сиришт ро

از دل بپرس نیک و بد هر سرشت را

Ойӣнааст санги маҳак , хубу зишт ро

آیینه است سنگ محک، خوب و زشت را

Бе чеҳраи кушода ба дӯзах бадал кунад

بی چهره گشاده به دوزخ بدل کند

Дарбаста гар диҳанд ба ошиқи биҳишт ро

دربسته گر دهند به عاشق بهشت را

Мамнӯн навбаҳор нигараданд аҳли дард

ممنون نوبهار نگردند اهل درد

ӣнҷо ба об дида расонанд кишт ро

اینجا به آب دیده رسانند کشت را

Дар шустушӯии номаи аъмоли оҷизам

در شستشوی نامه اعمال عاجزم

Шастам ба гиря гарчи хати сарнавишт ро

شستم به گریه گرچه خط سرنوشت را

Умеди ман ба хок наҳодӣ зиёда шуд

امید من به خاک نهادی زیاده شد

То ҷой дод хам ба сари хеши хишт ро

تا جای داد خم به سر خویش خشت را

Ҷамъӣ ки пушт бар худӣ худ накарда анд

جمعی که پشت بر خودی خود نکرده‌اند

Дар каъба мекунанд зиёрати кунишат ро

در کعبه می‌کنند زیارت کنشت را

Соиби дилам сиёҳ шуд аз тавба , мекуҷост ?

صائب دلم سیاه شد از توبه، می کجاست؟

То шустушӯи даҳуми дили зулмати сиришт ро

تا شستشو دهم دل‌ِ ظلمت سرشت را