Рӯй ту сӯхтааст дили лолаи зор ро

روی تو سوخته است دل لاله زار را

Дар ғунча кардааст ҳисории баҳор ро

در غنچه کرده است حصاری بهار را

Бардааст ҷустуҷӯии ту оромиш аз ҷаҳон

برده است جستجوی تو آرامش از جهان

Аз Кебеки пой кам набӯд кӯҳсор ро

از کبک پای کم نبود کوهسار را

Зулмаст шустани ояи раҳмат ба оби теғ

ظلم است شستن آیه رحمت به آب تیغ

Метрааш зинҳор хати мшкбор ро

متراش زینهار خط مشکبار را

Шаби зинда дор бош ки хуршед ме диҳад

شب زنده دار باش که خورشید می دهد

Дар дидаи ҷой , шабнами шаби зиндаи дор ро

در دیده جای، شبنم شب زنده دار را

Рӯзии талаб ба теғ забон кун ки неши барқ

روزی طلب به تیغ زبان کن که نیش برق

Гавҳар фишон кунад раги абри баҳор ро

گوهر فشان کند رگ ابر بهار را

Аз қурби аҳл ҳол шавад чӯби хушки сабз

از قرب اهل حال شود چوب خشک سبز

Мансур мекунад шаҷари таври дор ро

منصور می کند شجر طور دار را

Ғайрат ба сӯзи ориятӣ тан наме диҳад

غیرت به سوز عاریتی تن نمی دهد

Ҷавҳар баровард зи дили оташи чанор ро

جوهر برآورد ز دل آتش چنار را

Давр аз гуҳари ғубор ятемӣ наме шавад

دور از گهر غبار یتیمی نمی شود

Натавон зи ёди баради ман хоксор ро

نتوان ز یاد برد من خاکسار را

Дашноми талхи соиб азон лаби маро бас аст

دشنام تلخ صائب ازان لب مرا بس است

Ҳоҷат ба нақл нест май хушгувор ро

حاجت به نقل نیست می خوشگوار را