эй ҷабҳаи ту оинаи сарнавишти мо

ای جبهه تو آینه سرنوشت ما

Равшан чу офтоб ба ту хубу зишти мо

روشن چو آفتاب به تو خوب و زشت ما

Дар пилаи нишеб ба қорун баробараст

در پله نشیب به قارون برابرست

Мизони зи баси гаронии аъмоли зишти мо

میزان ز بس گرانی اعمال زشت ما

Моро ба шикваи танагӣ олам наёвард

ما را به شکوه تنگی عالم نیاورد

Халқ кушодааст фазои биҳишти мо

خلق گشاده است فضای بهشت ما

Аз оби Хизри донаи мо сабз гашта аст

از آب خضر دانه ما سبز گشته است

Дасти озмои барқ фано нест кишти мо

دست آزمای برق فنا نیست کشت ما

Бо оби шӯр каъба нигарадем ҳам намак

با آب شور کعبه نگردیم هم نمک

То як дами оби талх буд дар кунишати мо

تا یک دم آب تلخ بود در کنشت ما

Чун офтоб агар сар мо бугзарад зи чарх

چون آفتاب اگر سر ما بگذرد ز چرخ

Афтодагӣ бурун наравад аз сиришти мо

افتادگی برون نرود از سرشت ما

эй абри раҳмати ин ҳамаи астодгӣ чаро ?

ای ابر رحمت این همه استادگی چرا؟

Вақтаст барқ реша дуанд ба кишти мо

وقت است برق ریشه دواند به کشت ما

Нуру сафо дар обу гул мо сиришта анд

نور و صفا در آب و گل ما سرشته اند

Бар рӯй офтоб кашад теғ , хишти мо

بر روی آفتاب کشد تیغ، خشت ما

Соиб кашид шуълаи зи дили доғи тоза Эй

صائب کشید شعله ز دل داغ تازه ای

Гул кард шамъи лолаи зи домони кишти мо

گل کرد شمع لاله ز دامان کشت ما