Аз баси стрди гирди малол аз ҷабини мо

از بس سترد گرد ملال از جبین ما

Дар зер хок монад чу доми остини мо

در زیر خاک ماند چو دام آستین ما

Чашми ситораи ҷавҳари озор мо надошт

چشم ستاره جوهر آزار ما نداشت

Рӯзӣ ки буд бодаи лаълии нигини мо

روزی که بود باده لعلی نگین ما

Аз изтироби мо дили санг об ме шавад

از اضطراب ما دل سنگ آب می شود

Ҷой тараҳҳумаст ба пҳлўншини мо

جای ترحم است به پهلونشین ما

Нахҷӣри мо зи сояи худ табл ме хӯрд

نخجیر ما ز سایه خود طبل می خورد

Сайёд кардааст абас дар камӣни мо

صیاد کرده است عبث در کمین ما

Офат ба гирди хирмани мо ҳола баста аст

آفت به گرد خرمن ما هاله بسته است

Бо барқ дар талош буд хӯшаи чини мо

با برق در تلاش بود خوشه چین ما

Дилро ба нақд аз ?илам нася ме кашад

دل را به نقد از الم نسیه می کشد

Корӣ ки мекунад назари дурбини мо

کاری که می کند نظر دوربین ما

Соиб чаро зи фикри ҳам овоз хӯн хӯрем ?

صائب چرا ز فکر هم آواز خون خوریم؟

зи аҳли сухан басаст хурӯшии қарини мо

ز اهل سخن بس است خروشی قرین ما