Субҳи ҷаҳон буд нафас ғам задой мо
صبح جهان بود نفس غم زدای ما
Ҷон тоза мешавад задам ҷонФзои мо
جان تازه می شود زدم جانفزای ما
Бедор шуд зи хоби гронҷон бе ғамӣ
بیدار شد ز خواب گرانجان بی غمی
Ҳар кас шунид нолаи дрдошнои мо
هر کس شنید ناله دردآشنای ما
Таҳи ҷуръае буд ки ба хокаш фишонда анд
ته جرعه ای بود که به خاکش فشانده اند
Дарё , назар ба соғари мрдозмои мо
دریا، نظر به ساغر مردآزمای ما
Чун кӯҳи қофи мавҷ призод ме занад
چون کوه قاف موج پریزاد می زند
Аз ҷӯши фикри гӯшаи хилвати сарои мо
از جوش فکر گوشه خلوت سرای ما
Ваҳшитар аз нигоҳи ғизол рамида ем
وحشی تر از نگاه غزال رمیده ایم
Аз мардумон канора кунад ошнои мо
از مردمان کناره کند آشنای ما
Инсоф нест бор шудан бар шикастагон
انصاف نیست بار شدن بر شکستگان
Паҳлавии хушки хеш буд бӯрёии мо
پهلوی خشک خویش بود بوریای ما
Болини зи сари гаронӣ мо нест дар азоб
بالین ز سر گرانی ما نیست در عذاب
Аз дасти худ буд чу сабуи муттакои мо
از دست خود بود چو سبو متکای ما
Чун пасти Фитратони ғам рӯзӣ наме хӯрем
چون پست فطرتان غم روزی نمی خوریم
Каз хӯрдан диласт муҳайёи ғизои мо
کز خوردن دل است مهیا غذای ما
Фориғи зи касби обу ҳавоӣам чун ҳубоб
فارغ ز کسب آب و هواییم چون حباب
Каз ашку оҳи худ буд обу ҳавои мо
کز اشک و آه خود بود آب و هوای ما
Чоҳи ҳасуд дар раҳи мо чашм ҳасрат аст
چاه حسود در ره ما چشم حسرت است
То гаштааст ростии мо Асои мо
تا گشته است راستی ما عصای ما
Сайқал ба чашми оинаи мости нохунак
صیقل به چشم آینه ماست ناخنک
Аз муваҷҷаҳ худаст чу дарёи ҷилои мо
از موجه خودست چو دریا جلای ما
Ҳар беҷигар ба мо тарафи ҷанг чун шавад ?
هر بی جگر به ما طرف جنگ چون شود؟
Бархестан буд зи сари ҷони ливои мо
برخاستن بود ز سر جان لوای ما
Дасти ҳимоят аз раҳи оҳистагӣ шуда аст
دست حمایت از ره آهستگی شده است
Мӯрӣ фитодааст агар зери пои мо
موری فتاده است اگر زیر پای ما
Афлокро ба силсилаи ҷунбон чаҳ ҳоҷатаст ?
افلاک را به سلسله جنبان چه حاجت است؟
Беоб , сайр ва давр кунад Осиёи мо
بی آب، سیر و دور کند آسیای ما
Чандини ҳазор гумшударо раҳнамо шуда аст
چندین هزار گمشده را رهنما شده است
Дилҳои шаб ба каъбаи мақсад дароӣ мо
دلهای شب به کعبه مقصد درای ما
Осӯдатар зи дидаи қурбониён буд
آسوده تر ز دیده قربانیان بود
Аз тарки орзӯи дил бе муддаои мо
از ترک آرزو دل بی مدعای ما
Қурсӣ набӯд агар чаҳ фузуни ризқи мо чу меҳр
قرصی نبود اگر چه فزون رزق ما چو مهر
Як зарра бенасиб нашуд аз атои мо
یک ذره بی نصیب نشد از عطای ما
Аз ранги зарди мости дили лолаи зори хӯн
از رنگ زرد ماست دل لاله زار خون
Гар сурх нест чун гули ҳмрои қабои мо
گر سرخ نیست چون گل حمرا قبای ما
Дар айни хоксорӣ агар тунде кунем
در عین خاکساری اگر تندیی کنیم
Бо чашми созгор буд тўтёии мо
با چشم سازگار بود توتیای ما
намегардад аз саодати ҷовиди комёб
می گردد از سعادت جاوید کامیاب
Бар ҳар сиррӣ ки соя фикан шуд эй мо
بر هر سری که سایه فکن شد همای ما
Моро агар чаҳ чун дигарон нест хурда Эй
ما را اگر چه چون دیگران نیست خرده ای
Кон зараст аз рухи заррин , сарои мо
کان زرست از رخ زرین، سرای ما
Ҳар уқдае ки зулф сухан дошт , боз кард
هر عقده ای که زلف سخن داشت، باز کرد
Соиби забони хомаи мушкили гушои мо
صائب زبان خامه مشکل گشای ما