Ризқ млоик аст навой расои мо

رزق ملایک است نوای رسای ما

Чун мешавад баланд нагардад навой мо ?

چون می شود بلند نگردد نوای ما؟

Бо он ки ъмрҳост азон базм рафта ем

با آن که عمرهاست ازان بزم رفته ایم

Битавон сапанди сӯхти зи гармӣ ба ҷои мо

بتوان سپند سوخت ز گرمی به جای ما

Бар дил ҳазор нашутур алмос ме хӯрем

بر دل هزار نشتر الماس می خوریم

Хорӣ агар шикаста шавад зери пои мо

خاری اگر شکسته شود زیر پای ما

Ларзад чунон ки бар гуҳари хеши ҷавҳарӣ

لرزد چنان که بر گهر خویش جوهری

Бар обрӯии фақру қаноати гадои мо

بر آبروی فقر و قناعت گدای ما

Сад перҳани зи гирди касодии гронтрст

صد پیرهن ز گرد کسادی گرانترست

Дар чашми ин сиёҳи дилони тўтёии мо

در چشم این سیاه دلان توتیای ما

Шабнами барад ба домани мо ҳамчуи гули намоз

شبنم برد به دامن ما همچو گل نماز

Булбул кунад зи ғунчаи гули муттакои мо

بلبل کند ز غنچه گل متکای ما

Ҷанг гурез мекунад аз коҳ , каҳрабо

جنگ گریز می کند از کاه، کهربا

Дар аҳд бе ниёзии табъи расои мо

در عهد بی نیازی طبع رسای ما

Виронтрим азон ки касе қасд мо кунад

ویرانتریم ازان که کسی قصد ما کند

Оҳистаи сайл пой кашад аз қафои мо

آهسته سیل پای کشد از قفای ما

Ҳар чанд оҷизем , дар озор мо макуш

هر چند عاجزیم، در آزار ما مکوش

Оташи шикаста дил шавад аз бӯрёии мо

آتش شکسته دل شود از بوریای ما

Хуршедро ба ҳолаи оғӯш май кашем

خورشید را به هاله آغوش می کشیم

Кӯтоҳ нест ҳиммати дасти дуои мо

کوتاه نیست همت دست دعای ما

Соиб касеаст аҳли басират ки нагзарад

صائب کسی است اهل بصیرت که نگذرد

Бегонаи вор аз сухани ошнои мо

بیگانه وار از سخن آشنای ما