Сар ба девор надомат мезанад тадбири мо

سر به دیوار ندامت می زند تدبیر ما

Роҳ берун шуд надорад кӯчаи занҷири мо

راه بیرون شد ندارد کوچه زنجیر ما

Гиряҳои талхи моро чошнии дигар буд

گریه های تلخ ما را چاشنی دیگر بود

Аз шукр пайваста лабрезаст ҷӯии шери мо

از شکر پیوسته لبریزست جوی شیر ما