Арбоби ҳаёро лаби нонеи з ҷаҳон нест

ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیست

Рӯзии зи дил худ хӯрд онро ки забон нест

روزی ز دل خود خورد آن را که زبان نیست

( ёрӣ ки нагирад дилаш аз даврии манзил

(یاری که نگیرد دلش از دوری منزل

Дар водии таҷред ба ҷузи рег равон нест )

در وادی تجرید به جز ریگ روان نیست)