Ҳар каси тамаъ рӯй дил аз мардум хас дошт

هر کس طمع روی دل از مردم خس داشت

Умеди шикарханди гул аз чок қафас дошт

امید شکرخند گل از چاک قفس داشت

Ҳар кас ки дарин доира аз номварон шуд

هر کس که درین دایره از ناموران شد

Монанди нигини чашм ба дасти ҳама кас дошт

مانند نگین چشم به دست همه کس داشت

Баргашти зи лаби ҷон ба тани хастаи дгрбор

برگشت ز لب جان به تن خسته دگربار

То рӯй ту ойӣнаи марои пеш нафас дошт

تا روی تو آیینه مرا پیش نفس داشت