Чашми ман доими сапанди оташи рухсора буд

چشم من دایم سپند آتش رخساره بود

Чун шарар то чашм во кардам дилами овора буд

چون شرر تا چشم وا کردم دلم آواره بود

Ишқи он рӯзӣ ки саҳрои адамро ранги рехт

عشق آن روزی که صحرای عدم را رنگ ریخت

Гирдбодаши рӯҳи гирдолӯди ин овора буд

گردبادش روح گردآلود این آواره بود