Суханӣ каз даҳани танги ту барме ояд

سخنی کز دهن تنگ تو برمی‌آید

Роз ғайбаст ки аз парда ба дар ме ояд

راز غیب است که از پرده به در می‌آید

Аз гулистон дару девору з ойӣна қафост

از گلستان در و دیوار و ز آیینه قفاست

Ончӣ аз ҳасани ту моро ба назар ме ояд

آنچه از حسن تو ما را به نظر می‌آید

Омад кори ману риштаи тасбеҳ яке аст

آمد کار من و رشته تسبیح یکی است

Ки зи сад раҳгузарами санг ба сар ме ояд

که ز صد رهگذرم سنگ به سر می‌آید