зи дард май дили зӯҳҳод бо сафо нашавад

ز درد می دل زهاد با صفا نشود

Ки чашми обилаи равшан ба тўтё нашавад

که چشم آبله روشن به توتیا نشود

Пас аз фироқ , қалам нест бар шикастаи дилон

پس از فراق، قلم نیست بر شکسته دلان

Чу неи ҷудои зи шукри гашт бӯрё нашавад

چو نی جدا ز شکر گشت بوریا نشود

Ҷудо фитодаам аз корвон дар он водӣ

جدا فتاده ام از کاروان در آن وادی

Ки нолаи ҷарас аз корвон ҷудо нашавад

که ناله جرس از کاروان جدا نشود

Гирифтае паии тӯли амл ба унвонӣ

گرفته ای پی طول امل به عنوانی

Ки ҳеҷ кӯри чунон пайрав Асо нашавад

که هیچ کور چنان پیرو عصا نشود

То зи худ гум нашавад дил ба ҳидоят нарасад

تا ز خود گم نشود دل به هدایت نرسد

Дард дармон нашавад то ба ниҳоят нарасад

درد درمان نشود تا به نهایت نرسد

Роҳи таии гашт ва ҳамон даврӣ манзил барҷост

راه طی گشت و همان دوری منزل برجاست

Ки шунидааст ки манзил ба ниҳоят нарасад ?

که شنیده است که منزل به نهایت نرسد؟

Ситам инаст ки май фаҳмад ва май пӯшади чашм

ستم این است که می فهمد و می پوشد چشم

Коши он шӯх ба мазмун шикоят нарасад

کاش آن شوخ به مضمون شکایت نرسد