Серумаи ёқӯбро молидаа гирди доманаш

سرمه یعقوب را مالیده گرد دامنش

Даст бардааст аз яди Байзои баёзи гарданаш

دست برده است از ید بیضا بیاض گردنش

Ишқ дар ҳар дил ки афрӯзади чароғи дӯстӣ

عشق در هر دل که افروزد چراغ دوستی

Барқ чун парвона мегардад ба гирди хирманаш

برق چون پروانه می گردد به گرد خرمنش