Кокул ӯ дарҳамаст аз шӯриши савдои хеш

کاکل او درهم است از شورش سودای خویش

Аз парешоне надорад зулф ӯ пурвои хеш

از پریشانی ندارد زلف او پروای خویش

Ншأаҳи мастии зи умри ҷовдонии хўштрст

نشأه مستی ز عمر جاودانی خوشترست

Хизру оби зиндагонӣ , моу таҳи минои хеш

خضر و آب زندگانی، ما و ته مینای خویش

Дар миён ҳар ду мавзуни ошноӣ маънавӣ аст

در میان هر دو موزون آشنایی معنوی است

Сарв то болой ӯро дид ҷуст аз ҷои хеш !

سرو تا بالای او را دید جست از جای خویش!