Хира гардад дидаи субҳ аз ҷилои доғи ман

خیره گردد دیده صبح از جلای داغ من

Доғ дорад меҳри тобонро сафои доғи ман

داغ دارد مهر تابان را صفای داغ من

Нестгар саҳрои маҳшари синаи гармам , чаро

نیست گر صحرای محشر سینه گرمم، چرا

Май пурд чун нома ҳар сӯи пунбаҳои доғи ман ?

می پرد چون نامه هر سو پنبه های داغ من؟