Фалаки саргашта тар гардад ки бо мо

فلک سرگشته تر گردد که با ما

Надорад ҳаргизи оҳанги мудоро

ندارد هرگز آهنگ مدارا

Чу бахтам божгўн уфтад ки чун хеш

چو بختم باژگون افتد که چون خویش

Ба даврон дорадам пайвастаи дрўо

به دوران داردم پیوسته دروا

На азтўҳид осудам на аз ширк

نه ازتوحید آسودم نه از شرک

На тараф аз каъбаи бастам на килисо

نه طرف از کعبه بستم نه کلیسا

зи мастурӣ чаҳ лофам ё зи мастӣ

ز مستوری چه لافم یا ز مستی

На ком аз фисқ ҳосил шуд на тақво

نه کام از فسق حاصل شد نه تقوی

Марои кешии бурун аз куфру дайн ба

مرا کیشی برون از کفر و دین به

На мусаллами раҳбарам бояд на тарсо

نه مسلم رهبرم باید نه ترسا

Худоро ноед аз бедили сабурӣ

خدا را ناید از بیدل صبوری

Дилӣ бояд ки то поед шикеб

دلی باید که تا پاید شکیبا

Ба сад ҷаҳди охир аз савдои ишқаш

به صد جهد آخر از سودای عشقش

Шудам чун ҳасан ӯ дар пардаи расво

شدم چون حسن او در پرده رسوا

Ба кеши ишқами ин зиштаст борӣ

به کیش عشقم این زشت است باری

Ки бар дузами назар зон рӯй зебо

که بر دوزم نظر زان روی زیبا

Набандам дида аз дидори хуршед

نبندم دیده از دیدار خورشید

Раво набӯд ки вомонми зи ҳрбо

روا نبود که وامانم ز حربا

Саропо дар маниши байн то бадоне

سراپا در منش بین تا بدانی

Тиҳӣ аз худ пурм аз ваии саропо

تهی از خود پرم از وی سراپا

Сафойии ман кӣм каз ишқи саркаш

صفایی من کیم کز عشق سرکش

Хирадро гашти мушти худсарӣ ро

خرد را گشت مشت خودسری را