Ситамгарӣ ки ҷафо кеш ӯст дил бирабоед

ستم گری که جفا کیش اوست دل برباید

Надонам ар ба вафо ху кунанд чаҳ фитнаи намояд

ندانم ار به وفا خو کنند چه فتنه نماید

Бутӣ ки бо ҳамаи кини оламяши ошиқу ҳайрон

بتی که با همه کین عالمیش عاشق و حیران

Худо накарда чаҳ хоҳад шуд ар ба меҳр гароед

خدا نکرده چه خواهد شد ار به مهر گراید

Чу умр рафту ваъидам ба қатл дод дариғо

چو عمر رفت و وعیدم به قتل داد دریغا

Фузудаманда дигар ки аҳди баст ва напояд

فزودم انده دیگر که عهد بست و نپاید

Марои зи пои даровард ва дил хӯрам ки надонам

مرا ز پای درآورد و دل خورم که ندانم

Пас аз ҳалоки ман оё ғами ту бо ки барояд

پس از هلاک من آیا غم تو با که برآید

Ҳалоки худ ба фироқ ихтиёр кардаму шодам

هلاک خود به فراق اختیار کردم و شادم

Ки бе ту марги маро мумкинаст ва сабр нишоед

که بی تو مرگ مرا ممکن است و صبر نشاید

Ману ғами туу дунёу охирати дгарон ро

من و غم تو و دنیا و آخرت دگران را

Агар малол бакоҳад вагар нишот фазояд

اگر ملال بکاهد وگر نشاط فزاید

Марои зи хона ба гули гашт бӯстон нафаристӣ

مرا ز خانه به گل گشت بوستان نفرستی

Ки бе туами зи тамошои боғ дил накушояд

که بی توام ز تماشای باغ دل نگشاید

Агар ту рӯй напӯшӣ миёни мардуми азин пас

اگر تو روی نپوشی میان مردم ازین پس

Касе зи шарми ту боғи биҳиштро наситояд

کسی ز شرم تو باغ بهشت را نستاید

Яке дар баробари воъизи биё ва парда барафкан

یکی در برابر واعظ بیا و پرده برافکن

Ҳадис ҳур бигӯ дигари ин қадар насарояд

حدیث حور بگو دیگر این قدر نسراید

Таҳаммули ғами ҳиҷрони мҷу дигар сафойӣ

تحمل غم هجران مجو دگر صفایی

Ки ин умӯри худ аз шахс носабур наёяд

که این امور خود از شخص ناصبور نیاید