Чашму абрӯяш ба қаҳрам дил рибоед

چشم و ابرویش به قهرم دل رباید

Гавҳару лаълаш ба лутфам ҷон фазояд

گوهر و لعلش به لطفم جان فزاید

зи он ду талхиҳо ба корами барад ва худ ро

ز آن دو تلخی ها به کارم برد و خود را

Зини ду сад чандон ба ширинӣ ситояд

زین دو صد چندان به شیرینی ستاید

Он ду ранги ромиш аз нафасам сетанд

آن دو رنگ رامش از نفسم ستاند

Ин ду ранганда аз ақлам задойад

این دو رنگ انده از عقلم زداید

Он ба рухи абвоби тақдимами фарозад

آن به رخ ابواب تقدیمم فرازد

Вена ба гӯши оёт такримам сарояд

وین به گوش آیات تکریمم سراید

Он ду бо дили шқи гумоне май сголд

آن دو با دل شق گمانی می سگالد

Ин ду бо ҷони меҳрбонӣ май намояд

این دو با جان مهربانی می نماید

Тан аз он то пой дорад май гурезад

تن از آن تا پای دارد می گریزد

Ҷон ба ин то ҷой бинад ме гароед

جان به این تا جای بیند می گراید

Нестгар қасди ҷафои он бевафо ро

نیست گر قصد جفا آن بی وفا را

Аз чаҳ инро баст ва онро май кушояд

از چه این را بست و آن را می گشاید

Пой то сар дил нишин омад дариғо

پای تا سر دل نشین آمد دریغا

Каз мноъти аҳд ёрӣ ме наёяд

کز مناعت عهد یاری می نیاید

Дил ба васлами бози ҷӯ каз ранҷи ҳиҷрон

دل به وصلم باز جو کز رنج هجران

Беш аз ин биллоҳи магар хӯрдан нишоед

بیش از این بالله مگر خوردن نشاید

Ҳар чаҳ фармое бипечам сари зи фармон

هر چه فرمایی بپیچم سر ز فرمان

Ҷузи шикебе ки ҳеҷ аз ман наёяд

جز شکیبایی که هیچ از من نیاید

Бар миннати дили сӯхтӣ бо васфи сахтӣ

بر منت دل سوختی با وصف سختی

Гар зи ҳолам бо ту кас рамзӣ сарояд

گر ز حالم با تو کس رمزی سراید

Дар ту кофари дили таваллои сафойӣ

در تو کافر دل تولای صفایی

Ҳарки бинад пой то сар ҳайрат ояд

هرکه بیند پای تا سر حیرت آید