Гушӯдӣ талъат аз гесуии дарҳам
گشودی طلعت از گیسوی درهم
Намӯдӣ субҳи ид аз шоми мотам
نمودی صبح عید از شام ماتم
Баҳри қарнии фалаки як раҳи ҷаҳон ро
بهر قرنی فلک یک ره جهان را
Муҳаррами ораду наврӯз бо ҳам
محرم آرد و نوروز با هم
Ту ҳар рӯзу шаб аз он зулфу рухсор
تو هر روز و شب از آن زلف و رخسار
Ба наврӯзами қарини дории муҳаррам
به نوروزم قرین داری محرم
Магар бо ин таъаллуқи моам гетӣ
مگر با این تعلق مام گیتی
Маро бо меҳри ҷонони зодаи туам
مرا با مهر جانان زاده توام
Бидид ар иштиёқам омад афзӯн
بدید ار اشتیاقم آمد افزون
Шикебам дар фироқат ҳар чаҳ шуд кам
شکیبم در فراقت هر چه شد کم
Ба чашмам беҷамолат дар гулистон
به چشمم بی جمالت در گلستان
Чу мижгон хор меояд сипари ғам
چو مژگان خار می آید سپر غم
Маро бимаст каз дасти ҷавонон
مرا بیم است کز دست جوانان
Нуҳум дар аҳди перии сар ба олам
نهم در عهد پیری سر به عالم
Ҷузи он тарки малики хуии парӣ рӯй
جز آن ترک ملک خوی پری روی
Надидам ҳури айн аз насли одам
ندیدم حور عین از نسل آدم
На корами сохт аз захм дигар дӯст
نه کارم ساخت از زخم دگر دوست
На бар захмами ниҳод аз меҳри марҳам
نه بر زخمم نهاد از مهر مرهم
Сафойиро зад он пайкон ки ҳаргиз
صفایی را زد آن پیکان که هرگز
Нахурд Исфандиёр аз шасти рустам
نخورد اسفندیار از شست رستم