Диҳад ҳрчшмӣ ба ваҷҳеи талъати ҷонона ро

دهد هرچشمی به وجهی طلعت جانانه را

Фарқҳо зинҷо аён шуд каъбау бтхонаҳ ро

فرق ها زینجا عیان شد کعبه و بتخانه را

Қатраҳои ашк аз он пайвастаи боРоми муттасил

قطره های اشک از آن پیوسته بارم متصل

То занами занҷир бар гардани дили девона ро

تا زنم زنجیر بر گردن دل دیوانه را

Кунҷи танҳоӣ агар торик бошад бар сиришк

کنج تنهایی اگر تاریک باشد بر سرشک

Гӯи Марв каз оҳ равшан мекунам кошона ро

گو مرو کز آه روشن میکنم کاشانه را

Ғам ба сад занҷири пайванд аз дили мо нгслд

غم به صد زنجیر پیوند از دل ما نگسلد

Хуб хўкрдаҳаст ин девонаи ин вайрона ро

خوب خوکرده است این دیوانه این ویرانه را

Бар бёс рух бихон савдои дили комди нқт

بر بیاص رخ بخوان سودای دل کآمد نقط

Қатраи қатраи ашки мо таҳрири ин афсона ро

قطره قطره اشک ما تحریر این افسانه را

Чеҳри маъшӯқ чу набӯд дар муқобили кӯр ба

چهر معشوق چو نبود در مقابل کور به

Чашми ошиқ гӯ набинад мардуми ҳам хона ро

چشم عاشق گو نبیند مردم هم خانه را

эй рақиб аз ман бигӯ борӣ ба Тифлон то кунанд

ای رقیب از من بگو باری به طفلان تا کنند

Санги кӯии длстон дар домани ин девона ро

سنگ کوی دلستان در دامن این دیوانه را

Шамъи базми ғайраш аз ғайрат бигӯ чун бингарам

شمع بزم غیرش از غیرت بگو چون بنگرم

Ман ки рашки орм бар ӯ ҷони бозии парвона ро

من که رشک آرم بر او جان بازی پروانه را

Ҳар нишотиро малолӣ бошад аз паии лоҷарам

هر نشاطی را ملالی باشد از پی لاجرم

Гиряи мастонаи хезади хандаи паймона ро

گریهٔ مستانه خیزد خندهٔ پیمانه را

Риштаи умрами сафойии ин буд ва он қӯти рӯҳ

رشتهٔ عمرم صفایی این بود و آن قوت روح

Кӣ даҳуми нисбат ба зулфу хол , дому дона ро

کی دهم نسبت به زلف و خال، دام و دانه را