Як раҳ эй сабои сӯии ёри ман , бигузар ва бигӯ к-эйнигор ман

یک ره ای صبا سوی یار من، بگذر و بگو کای نگار من

Ғами зи марг ман дод коми ту , дили зи ҳиҷри ту сохт кори ман

غم ز مرگ من داد کام تو، دل ز هجر تو ساخت کار من

Ман ба кунҷи ғами мондаи дарднок , гуҳи занах ба кафи гуҳи ҷабин ба хок

من به کنج غم مانده دردناک، گه زنخ به کف گه جبین به خاک

Ғайри ашки хӯн кас накарда пок , гирд бе касе аз изори ман

غیر اشک خون کس نکرده پاک، گرد بی کسی از عذار من

эй маи чгли шарми обу гул , розу ошкори оби ҷону дил

ای مه چگل شرم آب و گل، راز و آشکار آب جان و دل

То фитодаи тан аз ту мунфасил , гашта муттасили ғами дўчори ман

تا فتاده تن از تو منفصل، گشته متصل غم دوچار من

Навбат дигар аз даруни хок , сари бароварам то ба сидқи пок

نوبت دگر از درون خاک، سر برآورم تا به صدق پاک

Ҷон кунам Фдокгар пас аз ҳалок , бигузарӣ яке бар мазори ман

جان کنم فداک گر پس از هلاک، بگذری یکی بر مزار من

Марҳамам ба риши ҳилл ба дасти хеш , то равад ба коми кори дили зи пеш

مرهمم به ریش هل به دست خویش، تا رود به کام کار دل ز پیش

Пас ниўФтди нӯши ҷони зи неш , варна вои вои ҳоли зори ман

پس نیوفتد نوش جان ز نیش، ورنه وای وای حال زار من

Дил ба мақдамати ҷону сари ниҳод , ҳарчӣ раду род дар раҳ ӣ ту дод

دل به مقدمت جان و سر نهاد، هرچه رد و راد در ره ی تو داد

Бозаш аз камии хиҷлатии зиёд , дар ба рухи кушод аз нисори ман

بازش از کمی خجلتی زیاد، در به رخ گشاد از نثار من

Дар риёзи айши ёди ваии куҷо , хуррамӣ гузошт то фурӯ нарехт

در ریاض عیش یاد وی کجا، خرمی گذاشت تا فرو نریخت

Сарсари ҳалоки хому пухтаи пок , хушк ватар ба хоки баргу бори ман

صرصر هلاک خام و پخته پاک، خشک و تر به خاک برگ و بار من

Пеши душманами мағз агар зи пӯст , ё худ обрӯӣ кам з об ҷӯаст

پیش دشمنم مغز اگر ز پوست، یا خود آبروی کم ز آب جوست

Нест ғам ки дӯсти маҳзи мкрмт , фахр ва ъз ӯст айбу ори ман

نیست غم که دوست محض مکرمت، فخر و عز اوست عیب و عار من

Шуд сафойӣам давр аз оннигор , тани зи баси заъифи дили зи баси фигор

شد صفایی ام دور از آن نگار، تن ز بس ضعیف دل ز بس فگار

Нанигарӣ назор ҷузи хаттии ғубор , гар кунӣ гузор , аз канори ман

ننگری نزار جز خطی غبار، گر کنی گذار، از کنار من