Агар чаҳ давр ба фарсангҳоӣ аз брмн

اگر چه دور به فرسنگ هایی از برمن

Валек менарӯй икдм аз баробари ман

ولیک می نروی یکدم از برابر من

Ҳавои оби висоли ту зинда дошт маро

هوای آب وصال تو زنده داشت مرا

Агар на зи оташ ҳиҷрон гудохт пайкари ман

اگر نه ز آتش هجران گداخت پیکر من

Ба доғи лаъли ту як чшмзд нашуд ки нарехт

به داغ لعل تو یک چشمزد نشد که نریخت

Ба тарафи домани рухи дидаи ақди гавҳари ман

به طرف دامن رخ دیده عقد گوهر من

Дамӣ нарафт ки давр аз даҳони нӯши лабат

دمی نرفت که دور از دهان نوش لبت

Нарехт соқии ғами хӯни дил ба соғари ман

نریخت ساقی غم خون دل به ساغر من

Савоби тоъат худ хоҳам ҳам аз худоӣ ки туро

ثواب طاعت خود خواهم هم از خدای که ترا

Ки чеҳру лаъли ту зебади биҳишту кавсари ман

که چهر و لعل تو زیبد بهشت و کوثر من

Маро аз он лабу дандон ба нақлу бода чикор

مرا از آن لب و دندان به نقل و باده چکار

Ки зини ду боди муҳайёи шаробу шукри ман

که زین دو باد مهیا شراب و شکر من

Марони зи хоки дирам то магари шабии рӯзӣ

مران ز خاک درم تا مگر شبی روزی

Сегон кӯии ту пое ниҳанд барсари ман

سگان کوی تو پایی نهند برسر من

Бар остони ту сарҳо ба аҷз хоҳам суд

بر آستان تو سرها به عجز خواهم سود

Ки хокпоӣ ту гардад тарози афсари ман

که خاکپای تو گردد طراز افسر من

Марои умеди раҳои зи қайди зулф ту нест

مرا امید رهایی ز قید زلف تو نیست

Асири чнгл шаҳбоз шуд кабӯтари ман

اسیر چنگل شهباز شد کبوتر من

Дубораи боли гушойам ба сайри гулшани инс

دوباره بال گشایم به سیر گلشن انس

Қазо агар аз қафаси ҳиҷри вокнди пари ман

قضا اگر از قفس هجر واکند پر من

Сафойӣ аз туфи дил то рақам задам на шигифт

صفایی از تف دل تا رقم زدم نه شگفت

Ки буии ҳасрат ватанам бишинавӣ зи дафтари ман

که بوی حسرت وطنم بشنوی ز دفتر من