Гадои кӯии ту кӣ хости подшоиӣ ро

گدای کوی تو کی خواست پادشایی را

Ки подшоиӣ худ ёфт ин гадоӣ ро

که پادشایی خود یافت این گدایی را

Ту бо рақибу фалак аз ман интиқом кашид

تو با رقیب و فلک از من انتقام کشید

Ҳазор мояи зиён буд бенавоӣ ро

هزار مایه زیان بود بینوایی را

зи Хизри сад раҳами айёми умр афзӯн аст

ز خضر صد رهم ایام عمر افزون است

Агар зъмри шуморами шаби ҷудоӣ ро

اگر زعمر شمارم شب جدایی را

Нашуд ба бахти ман , омухти ахтарами гӯйӣ

نشد به بخت من، آموخت اخترم گویی

зи сахти рӯе ӯ расми суст рое ро

ز سخت رویی او رسم سست رایی را

зи хеши рустау бегонаи гаштам аз ҳамаи кас

ز خویش رسته و بیگانه گشتم از همه کس

Ки бо ту тарҳ кунам тарзи ошноӣ ро

که با تو طرح کنم طرز آشنایی را

Ба қайди зулфи ту дил низ ёд мо накунад

به قید زلف تو دل نیز یاد ما نکند

Бртў хонд магари дарс бевафое ро

برتو خواند مگر درس بی وفایی را

Ба поки бозии ман байн ки чашми пӯшедам

به پاک بازی من بین که چشم پوشیدم

Ба як нигоҳи ту сӣ солаи порсое ро

به یک نگاه تو سی ساله پارسایی را

Брои зи парда ва берун биор то накунад

برآ ز پرده و بیرون بیار تا نکند

Маломати дгарони воъизи риёе ро

ملامت دگران واعظ ریایی را

Миёни ғунча ва нӯшин даҳонати ин як фарқ

میان غنچه و نوشین دهانت این یک فرق

Басаст кӯи натавонади сухани сарое ро

بس است کو نتواند سخن سرایی را

зи захми теғи ту бар сина то қиёмат монад

ز زخم تیغ تو بر سینه تا قیامت ماند

Ба дӯши миннат бисёр мумиёе ро

به دوش منت بسیار مومیایی را

Чунон параст ба савдои ишқ каз танагӣ

چنان پر است به سودای عشق کز تنگی

Ба ҷон ва дил набӯд ҷои ғами сафойӣ ро

به جان و دل نبود جای غم صفایی را