Хатар чун баради берун аз ҷаҳони рахт

خطر چون برد بیرون از جهان رخت

Бар аҳволи ғарибаши сӯхтами сахт

بر احوال غریبش سوختم سخت

Ҳаме бо нафас худ гуфтам ки ҳин боз

همی با نفس خود گفتم که هین باز

Шуд аз дунёи яке зи арбоби дайни боз

شد از دنیا یکی ز ارباب دین باز

Дареғи ҳсртои дардо ки ҳар дам

دریغ حسرتا دردا که هر دم

зи чандини раҳи қазои афзуди дардам

ز چندین ره قضا افزود دردم

Фурӯи бурданди хорӣ дар дарунам

فرو بردند خاری در درونم

Ки чун гули пой то сари ғарқи хӯнам

که چون گل پای تا سر غرق خونم

Сипеҳр омехт дорўӣӣ ба ҷомам

سپهر آمیخت داروئی به جامم

Ки ҷовиди азхўосши талхи комам

که جاوید ازخواصش تلخ کامم

Ба фарти гиряи афтодами зи фарёд

به فرط گریه افتادم ز فریاد

Чаҳ беминнат сиришкам дод дил дод

چه بی منت سرشکم داد دل داد

Дарин мотам ки мотамгар саботам

درین ماتم که ماتم گر ثباتم

Магари зини ғам ҳалок ояд ҳаётам

مگر زین غم هلاک آید حیاتم

Агар кардам фазаъ бар ман нагиранд

اگر کردم فزع بر من نگیرند

Бародари мурдагон узрам пазиранд

برادر مردگان عذرم پذیرند

СФоӣии ой ва дар ислоҳ худ кӯш

صفائی آی و در اصلاح خود کوش

Чаро аз хештани гардии фаромӯш

چرا از خویشتن گردی فراموش

Аз ин золи арӯс озин бипарҳез

از این زال عروس آذین بپرهیز

зи домони муҳраи меҳраши фурӯи рез

ز دامان مهره مهرش فرو ریز

Бародарро дъокни каш ба меод

برادر را دعاکن کش به میعاد

Вале дар базми хубаши ҷои бхшод

ولی در بزم خوبش جای بخشاد

Ки азнику бад ӣнҷо ме бимонад

که ازنیک و بد اینجا می بماند

Хушо ҳар кас ки худ рафтан тавонад

خوشا هر کس که خود رفتن تواند

Ба таърихаш рақам кун қиссаи кӯтоҳ

به تاریخش رقم کن قصه کوتاه

Раёсат нолад аз марги раиси оҳ

ریاست نالد از مرگ رئیس آه