Гӯи хасми дил чаро ба ситам ром ме кунӣ

گو خصم دل چرا به ستم رام می کنی

Ҳар лаҳзааш ба як ситам ором ме кунӣ

هر لحظه اش به یک ستم آرام می کنی

Охир чаро шиканҷаи ҷовиди ин ду рӯз

آخر چرا شکنجه جاوید این دو روز

Аз баҳри ҷони хеш саранҷом ме кунӣ

از بهر جان خویش سرانجام می کنی

Барги қаттоли қосим ношод ме наҳй

برگ قتال قاسم ناشاد می نهی

Сози масофи Акбар ноком ме кунӣ

ساز مصاف اکبر ناکام می کنی

Бо мазҳабӣ ки куфр табарӣ кунад аз он

با مذهبی که کفر تبری کند از آن

Хокат ба ҳалқи даъвӣ ислом мекунӣ

خاکت به حلق دعوی اسلام میکنی

Хӯни худо ба хоки хатои рехтӣу боз

خون خدا به خاک خطا ریختی و باز

Кӯронаи азктоби вай аъзом ме кунӣ

کورانه ازکتاب وی اعظام می کنی

Рӯй аз дар самад ки маҳали вуқуф буд

روی از در صمد که محل وقوف بود

Бартофтӣу саҷда ӣ асном ме кунӣ

برتافتی و سجده ی اصنام می کنی

Бо аҳли сидқгар будат умри сармадӣ

با اهل صدق گر بودت عمر سرمدی

Табъат адоватаст ки модом ме кунӣ

طبعت عداوت است که مادام می کنی