Омад рубоби к-эии шӯй беёру ёварам

آمد رباب کای شوی بی یار و یاورم

Афтодае ба хок чаро хок бар серум

افتاده‌ای به خاک چرا خاک بر سرم

эй умр гӯ бирав агар ин кушта аз рубоб

ای عمر گو برو اگر این کشته از رباب

эй марги гӯи биё агар инаст шавҳарам

ای مرگ گو بیا اگر این است شوهرم

Рӯзии сияҳтар аз шаб зулмоне ам дамид

روزی سیه‌تر از شب ظلمانی‌ام دمید

То шуд ниҳони зи чашми фурӯзандаи ахтарам

تا شد نهان ز چشم فروزنده اخترم

Бархезу байни асири ҳаромии ҳарими хеш

برخیز و بین اسیر حرامی حریم خویش

Бепушт ва [ бе ] паноҳу парешону музтарам

بی‌پشت و [بی]‌پناه و پریشان و مضطرم

Марги туро чаҳ чора тавонему ақрабо

مرگ تو را چه چاره توانیم و اقربا

Саҳласт салби ҷомау тороҷи зеварам

سهل است سلب جامه و تاراج زیورم

Биншину дида боз кун онгаҳ бибин ки чун

بنشین و دیده باز کن آنگه ببین که چون

Фарсӯдаи ҷафои сипоҳии ситамгарам

فرسودهٔ جفای سپاهی ستمگرم

Рухсати зи хасму муҳлатам аз рӯзгори кӯ

رخصت ز خصم و مهلتم از روزگار کو

Кин хоку хӯни з рӯй ту бо ашки бистарам

کاین خاک و خون ز روی تو با اشک بسترم

Доне ба кӯдакони ятемат чаро насӯхт

دانی به کودکان یتیمت چرا نسوخت

Чун тору пуди шамъи саропои пайкарам

چون تار و پود شمع سراپای پیکرم

Бгзоштми замона ки расвои ту ро

بگذاشتم زمانه که رسوایی تو را

Гирданд аз ғараз чу гадоён ба ҳар дирам

گرداند از غرض چو گدایان به هر درم

Зодами вафоу роҳилаи меҳр , андҳми рафиқ

زادم وفا و راحله مهر، اندهم رفیق

Дили муҳаррами тариқ ва сар туаст раҳбарам

دل محرم طریق و سر توست رهبرم

Ҷон кардамӣ фидо ки раҳои гирдам аз бало

جان کردمی فدا که رها گردم از بلا

Биллоҳгар ин муҷоҳида будӣ месерум

بالله گر این مجاهده بودی میسرم

Бо зиллати асирӣу осеби ин сипоҳ

با ذلت اسیری و آسیب این سپاه

Аз марги худ муолиҷа Эй нест беҳтарам

از مرگ خود معالجه‌ای نیست بهترم

Кош аз нахусти кӯру кар аз моам зодмӣ

کاش از نخست کور و کر از مام زادمی

То ин қазия нашнавам ин фитна нанигарам

تا این قضیه نشنوم این فتنه ننگرم

Рафтему илтиҳоби фироқати зи ёди барад

رفتیم و التهاب فراقت ز یاد برد

Дарди асирии худу савдои духтарам

درد اسیری خود و سودای دخترم