Бидон ки ҳеҷ роҳӣ ки одамӣ дар вай қадам занад некӯтар ва поктар аз муҷоҳидат нест . Ва муҷоҳидат мухолифатаст ҳар чизиро ки рақами инсоният бар вай бошаду самара ӯ роҳ намӯданаст ба ҳақи таъолӣ , « волзини ҷоҳдўи Финои лнҳдинҳми сблно » . Чун касе барои ӯ ҳамаи чизҳоро даст бидорад , лобуд ӯ низ ҳамаи некуӣҳо ба ваии расонад . Қолрсўли аллоҳ : « ман кони ллаҳ , кони аллоҳи ?ла » ва ҳар роҳ ки одамӣ бар он равад вайро дар он тамаъ бошаду ҳавоӣ ӯ дар он маҷол ёбаду нафаси ӯро дар он насиб буд , алои роҳи муҷоҳидат ки ҳаво дар дигари роҳҳо зинда бошад ва дар муҷоҳидати бимирад . Псмҷоҳдти сабаби азл инсониятасту тухми кашфи асрори ҳақиқат .

بدان که هیچ راهی که آدمی در وی قدم زند نیکوتر و پاکتر از مجاهدت نیست. و مجاهدت مخالفت است هر چیزیرا که رقم انسانیت بر وی باشد و ثمرهٔ او راه نمودن است به حق تعالی، «والذین جاهدو فینا لنهدینهم سبلنا». چون کسی برای او همه چیزها را دست بدارد، لابد او نیز همهٔ نیکوییها به وی رساند. قالرسول اللّه : «من کان للّه، کان اللّه له» و هر راه که آدمی بر آن رود وی را در آن طمع باشد و هوای او در آن مجال یابد و نفس اورا در آن نصیب بود، الا راه مجاهدت که هوا در دیگر راهها زنده باشد و در مجاهدت بمیرد. پسمجاهدت سبب عزل انسانیت است و تخم کشف اسرار حقیقت.

Ниҳоди одамии он гуҳ пок шавад ки дар дарёӣ муҷоҳидат уфтад . Касе ки дар муҷоҳидат бар худ баста дорад лашкари ҳўии вайро ба ғорати брдордў бар вай ғолиб шавад вмлозми тамаъу мтобъи шаҳвату мувофиқ ғазаб гардаду риё бар ӯ муставле шавад то ҳар чаҳ кунад барои халқ кунад . Ва ин чунин каси ҳаргизи ҳаловати имони наёбад . Аммо чун ба муҷоҳидати даройад ва дар бдоити рӯзгори худро тарбият кунад ба муроқибату зоҳири худ бпироид ба муҷоҳидат ; шаҷараи ҳақиқат дар дил ӯ руста шаваду хорстони маъсият дар дарун сӯхта гардад , футуҳи ғайб ҳосил ояд .

نهاد آدمی آن گه پاک شود که در دریای مجاهدت افتد. کسی که در مجاهدت بر خود بسته دارد لشکر هوی وی را به غارت برداردو بر وی غالب شود وملازم طمع و متابع شهوت و موافق غضب گردد و ریا بر او مستولی شود تا هر چه کند برای خلق کند. و این چنین کس هرگز حلاوت ایمان نیابد. اما چون به مجاهدت درآید و در بدایت روزگار خود را تربیت کند به مراقبت و ظاهر خود بپیراید به مجاهدت؛ شجرهٔ حقیقت در دل او رسته شود و خارستان معصیت در درون سوخته گردد، فتوح غیب حاصل آید.

Ва бар мардуми мубтадӣ дар роҳи иродати муҷоҳидат фаризааст , аз онкии нафаси зимом ӯ гирифта бошад , ва аз ҳавои ойӣна ӯ сохта то мазоқи мурод ӯ хаёлоти фосид бадв менамояд , вботл дар кисвати ҳақиқат бар вай арза кунад . Чндонҳўс дар ниҳод ӯ падед ояд ки як бора аз ҳақ парастидан биафтад ва ба уқубати риё мубтало шаваду банди шаку ширк бар ниҳод ӯ уфтад то бути парастии тамом аз миёни кор берун ояд , ва он иродату бол ӯ гардад .

و بر مردم مبتدی در راه ارادت مجاهدت فریضه است، از آنکه نفس زمام او گرفته باشد، و از هوا آیینهٔ او ساخته تا مذاق مراد او خیالات فاسد بدو مینماید، وباطل در کسوت حقیقت بر وی عرضه کند. چندانهوس در نهاد او پدید آید که یک‌باره از حق پرستیدن بیفتد و به عقوبت ریا مبتلا شود و بند شک و شرک بر نهاد او افتد تا بت‌پرستی تمام از میان کار بیرون آید، و آن ارادت و بال او گردد.

Пас аз ҷиҳати маслиҳати машойих ки нойибон набувватанд муҷоҳидаро мؤкди гардонида то ҳар ки ба роҳи иродати дроибд мҷоҳдтпиш гирад ва бар риёзати мувозибати намояд то авсофи мазмума дар вай нест шавад ,у халқи парастӣ аз дида вай биафтад . Пас роҳи убудийяти вохлос бар вай муяссар шавад .

پس از جهت مصلحت مشایخ که نایبان نبوت‌اند مجاهده را مؤکد گردانیده تا هر که به راه ارادت درآیبد مجاهدتپیش گیرد و بر ریاضت مواظبت نماید تا اوصاف مذمومه در وی نیست شود، و خلق‌پرستی از دیدهٔ وی بیفتد. پس راه عبودیت واخلاص بر وی میسر شود.

Пас маро маълум шуд ки халқи ҳамаи аҷзи азлу зл мӯат доранд . Чаҳор такбир бар офариниш кардам . Он ҳама аз баракоти муҷоҳидат буд .

پس مرا معلوم شد که خلق همه عجز عزل و ذل موت دارند. چهار تکبیر بر آفرینش کردم. آن همه از برکات مجاهدت بود.

Ва низ гуфтаанд ҳаракоти зоҳир ба муҷоҳидат аз баракоти сар падед ояд ба мшоҳдт .

و نیز گفته‌اند حرکات ظاهر به مجاهدت از برکات سر پدید آید به مشاهدت.

Дар хабараст ки яке пеш расӯл омад . Гуфт ё расӯли аллоҳ аз ҷиҳодҳо кадоми фозилтар , то он кунам ? гуфт « ҷоҳади нФску ҳўоки фии аллоҳ . »

در خبر است که یکی پیش رسول آمد.گفت یا رسول اللّه از جهادها کدام فاضل‌تر، تا آن کنم؟ گفت «جاهد نفسک و هواک فی اللّه.»

Муҷоҳидат «ро » фоида ҳоаст :

مجاهدت «را» فایده‌ها است:

Яке онкии ръўнти бабрад . Агар вайро ба ном муҷаррад хонанд дар хашм нашавад .

یکی آنکه رعونت ببرد. اگر وی را به نام مجرد خوانند در خشم نشود.

Ва риёи бабрад то ҳар амал ки кунад барои худо кунад .

و ریا ببرد تا هر عمل که کند برای خدا کند.

Ва ғифлати бабрад то ҳамеша ҷамъ бошад .

و غفلت ببرد تا همیشه جمع باشد.

Ғайбат зоил кунад то пайваста ҳозир бошад .

غیبت زایل کند تا پیوسته حاضر باشد.

Шаҳвату ғазаб мунқатиъ кунад то мурувват бар ҷой монад .

شهوت و غضب منقطع کند تا مروت بر جای ماند.

Бахилии бабрад то пайвастаи ҷавони мард буд .

بخیلی ببرد تا پیوسته جوان مرد بود.

Такаббуру ширку шаку тӯҳмату амлу ҳақаду ҳасаду адовату бадгумонӣ аз вай давр кунад . Тавозуъу ҳиммати олӣ дар вай мавҷад шаваду хуш рӯй всодқу росихи қадаму мустақӣми дилу малик табъ гардад . Ин ҳамаи авсофи натиҷа муҷоҳидатаст .

تکبر و شرک و شک و تهمت و امل و حقد و حسد و عداوت و بدگمانی از وی دور کند. تواضع و همت عالی در وی موجد شود و خوش روی وصادق و راسخ قدم و مستقیم دل و ملک طبع گردد. این همه اوصاف نتیجهٔ مجاهدت است.

Ва махсӯси бад-ӣни авсоф мутасаввифаанд ки зоҳиру ботини ороста ва пероста доранд ба шариъату тариқат , вохлоқ писандида доранд , ва аз ҳар чаҳ набояд давр бошанд , ва бидонча бояд наздик шаванд .

و مخصوص بدین اوصاف متصوفه‌اند که ظاهر و باطن آراسته و پیراسته دارند به شریعت و طریقت، واخلاق پسندیده دارند، و از هر چه نباید دور باشند، و بدانچه باید نزدیک شوند.