Шукру сипоси худовандиро ки ба худовандӣ сазост ,у ҳамду санои подшоҳиро ки дар худовандӣ сазоӣ саност . Худовандӣ ки ин сақф рафеъ баркашида ӯст ва ин фарши вазеъ гстридаҳ ӯст .

شکر و سپاس خداوندی را که به خداوندی سزاست، و حمد و ثنا پادشاهی را که در خداوندی سزای ثناست. خداوندی که این سقف رفیع برکشیدهٔ اوست و این فرش وضیع گستریدهٔ اوست.

Ва сад ҳазор салавоту тҳёт ба ҷони поку равзаи хоки Мустафои бод ки Сайид анбиёсту шафиъ рӯз қазост , ва бар саҳобау аҳли байти вай ки муҳаббати эшон сабаби мост ,у силами тслимои ксиро .

و صد هزار صلوات و تحیات به جان پاک و روضهٔ خاک مصطفی باد که سید انبیاست و شفیع روز قضاست، و بر صحابه و اهل بیت وی که محبت ایشان سبب ماست، و سلم تسلیماً کثیرا.

Аммо баъд , мдтҳост ки то мутақозии табъи ин заъифро май крдкаҳ то ҷамъӣ созад дар баёни тариқату ҳолоти аҳли ҳақиқат . Лекини ҷўозби ҳам толибон дар мебоист , ҳар чанд рӯзгор кам ошкоро мекунаду гули ҷад дар дилҳо кам шукуфта мегардад , ва чун ҷое гули бушковади таъаҷҷубҳо падед ояд ва рағбатҳо содиқ шавад .

اما بعد، مدتهاست که تا متقاضی طبع این ضعیف را می‌کردکه تا جمعی سازد در بیان طریقت و حالات اهل حقیقت. لیکن جواذب هم طالبان در می‌بایست، هر چند روزگار کم آشکارا می‌کند و گل‌جد در دلها کم شکفته می‌گردد، و چون جایی گل بشکفد تعجبها پدید آید و رغبتها صادق شود.

Пас азинҷмлаҳи дарин вақти ҷавонӣ ки оростаи сӯрат буд дар шариъату перостаи сифат буд дар тариқат аз сари сидқии тамом ба ҳукми ҷаддӣ ки дошт дархост кард бар тариқи савол ки то варақӣ чанд набишта шавад дар аҳволу аъмолоҳли сФҳтои ҳақоиқи эшон маълум шавад .

پس ازینجمله درین وقت جوانی که آراسته صورت بود در شریعت و پیراسته صفت بود در طریقت از سر صدقی تمام به حکم جدی که داشت درخواست کرد بر طریق سؤال که تا ورقی چند نبشته شود در احوال و اعمالاهل صفهتا حقایق ایشان معلوم شود.

Чун асари ҷад ӯ бидидаму нишони сидқ ӯ бёФтми банди коҳилӣ аз хотирам бархесту хотирам кушода шуду бунёди дархост ӯ ниҳода шуд . Бар мувофиқати вақти мадади тавфиқ иттифоқ афтод « дар » нбштни ин фусӯл .

چون اثر جد او بدیدم و نشان صدق او بیافتم بند کاهلی از خاطرم برخاست و خاطرم گشاده شد و بنیاد درخواست او نهاده شد. بر موافقت وقت مدد توفیق اتفاق افتاد «در» نبشتن این فصول.

Ҳар чанд ҳақоиқи тасаввуф аз он олӣ тараст ки ҳар кас дар он маънӣ ба иборат тасаввуф тавонад карду асрори тариқат аз он комил тараст ки ҳар хотир бадв тавонад расед , аммо аз ҳудӯди аҳволу русуми мутасаввифаи фаслӣ чанд ёд кунем ба мадади сидқи соил ки расӯл фармӯдааст ки ҳақи ҳиммати олӣ дӯст дорад , ва улувва ҳиммати дарон падед ояд ки марди толиб асрор бошад ки бештарини халқ аз он ғофил бошанд , ва чун муҳаббати ҳақи ‑сбҳонаҳ ва тъоли‑мдд диҳад аз баракати он ҷузи савоби натавонад буд .

هر چند حقایق تصوف از آن عالی‌تر است که هر کس در آن معنی به عبارت تصوف تواند کرد و اسرار طریقت از آن کامل‌ترست که هر خاطر بدو تواند رسید، اما از حدود احوال و رسوم متصوفه فصلی چند یاد کنیم به مدد صدق سایل که رسول فرموده است که حق همت عالی دوست دارد، و علو همت درآن پدید آید که مرد طالب اسرار باشد که بیشترین خلق از آن غافل باشند، و چون محبت حق ‑سبحانه و تعالی‑مدد دهد از برکت آن جز صواب نتواند بود.

Бидон қӯти ин далерӣ карда омад . Аммо эътимод бар карам илоҳятаст . Ва мадад аз тавфиқ , аншоءи аллоҳи таъолӣ .

بدان قوت این دلیری کرده آمد. اما اعتماد بر کرم الهیت است. و مدد از توفیق، انشاء اللّه تعالی.