Бидон ки ибтидои аҳволи ин ҷамоат аз аҳди расӯли зоҳир шудааст ки дар рӯзгор ӯ ҷамоатӣ бӯдаанд аз мутасаввифа ки ҳамаи маъонии тасаввуф даришон ҷамъ буд . Ин тариқ аз он аҳд ммҳд шуд , ва ҳамчунин хоҳад буд илои явми алқёмаҳ .

بدان که ابتدای احوال این جماعت از عهد رسول ظاهر شده است که در روزگار او جماعتی بوده‌اند از متصوفه که همهٔ معانی تصوف دریشان جمع بود. این طریق از آن عهد ممهد شد، و همچنین خواهد بود الی یوم القیامة.

Ва ин ҷамъ мутафарриқ нашаванд ва аз ҳам мунқатиъ нигараданду ҳамаи дарҳам баста бошанд . Чун ҳақи субҳонау таъолӣ бо яке аз эшон хитобӣ кунад ҳама дар он шарик бошанд . Зикри эшон дар муҳками китоб рафтааст : « риҷоли лои тлҳиҳми туҷҷорау лобиъи ани зикри аллоҳ » , мардоне ки тиҷорати эшонро монеъ наёяд аз парастиши мо . Вҷоиии дигари ҷумлаи аҳли имонро ёд карду ҷамоатиро махсӯс гардонид ки : « ман алмؤмнини риҷоли сдқўи мо ъоҳдўои аллоҳи алайҳ » , аз муъминон баъзе мардонанд ки роҳ сидқ супурданду мулозим вафо бошанду мулозимати тариқи сидқу ҳифзи аҳду тарки дунёу мувозибат бар зикри ҳақи таъолӣ тасаввуфаст . Ҳар ки ин тариқи супурд сӯфӣаст ,у мақсӯд ӯ дар ин оят эшонанд .

و این جمع متفرق نشوند و از هم منقطع نگردند و همه درهم بسته باشند. چون حق سبحانه و تعالی با یکی از ایشان خطابی کند همه در آن شریک باشند. ذکر ایشان در محکم کتاب رفته است: «رجال لا تلهیهم تجارة و لابیع عن ذکر اللّه»، مردانی که تجارت ایشان را مانع نیاید از پرستش ما. وجایی دیگر جملهٔ اهل ایمان را یاد کرد و جماعتی را مخصوص گردانید که: «من المؤمنین رجال صدقو ما عاهدوا اللّه علیه»،از مومنان بعضی مردانند که راه صدق سپردند و ملازم وفا باشند و ملازمت طریق صدق و حفظ عهد و ترک دنیا و مواظبت بر ذکر حق تعالی تصوف است. هر که این طریق سپرد صوفی است، و مقصود او در این آیت ایشانند.

Дар хабараст ки ҷамоатӣ дар аҳди расӯли чандоне бе баррагии доштндкаҳи ҳафтод танро як пероҳан буд . Вақти намози як як кӣ пӯшеданд ва намоз мегузорданад . Вақте ба дили магар шикоятӣ карданд ё эътирозӣ намуданд . Дар ҳол ваҳй омад ки : « валави басти аллоҳи алрзқи лъбодаҳ , лбғўои фии аларз , влкни инзл бақадр мо ишоء » , манъи дунё азишон на аз бухласт бал ки аз баҳри муҳофизату муроқибати ҷониб эшонаст то ҳузури эшон ба ғайб бадал нашавад .

در خبر است که جماعتی در عهد رسول چندانی بی‌برگی داشتندکه هفتاد تن را یک پیراهن بود. وقت نماز یک یک کی‌پوشیدند و نماز می‌گزاردند. وقتی به دل مگر شکایتی کردند یا اعتراضی نمودند. در حال وحی آمد که: «ولو بسط اللّه الرزق لعباده، لبغوا فی الارض، ولکن ینزل بقدر ما یشاء»، منع دنیا ازیشان نه از بخل است بل که از بهر محافظت و مراقبت جانب ایشان است تا حضور ایشان به غیب بدل نشود.

Ва тамоми фазл буд эшонро бад-ӣн ки ҳқ‐сбҳонаҳу тъоли‑оишонро ёд кунад ва бар рӯзгори эшон сано гуяд : «у иؤсрўни алии анФсҳму Лукони баҳами хсосаҳ » . Ҳар чанд оят дар шаъни амӣралмуъминӣни алии карами аллоҳи вҷҳҳ‑ўи ҷамоат ӯ омад , разии аллоҳи анҳуам , аммо бар як тоиқаҳ мқсўр нест . Ҳқ‑сбҳонаҳу тъоли‑ҳмаҳи олам ба мтобъти сид‑олслўаҳи волслом‑Фрмўд , ва ӯ ба мувофиқати аҳл тасаввуф фармуд ки « восбри нФски маъаи аллазӣнаи идъўнрбҳми болғдўаҳи волъшӣ , иридўни виҷҳа , влои тъди ъиноки анҳуам , тридўни зинаи алҳиўаҳи алднё . Влоттъи ман ағФлнои қиблаи ани зкрноу атбъи ҳўиаҳу кони амраи Фрто » . Тамоми фазлӣ буд ки бо расӯли чандин хитоб равад аз баҳри эшон .

و تمام فضل بود ایشان را بدین که حق‐سبحانه و تعالی‑ایشان را یاد کند و بر روزگار ایشان ثنا گوید: «و یؤثرون علی انفسهم و لوکان بهم خصاصة». هر چند آیت در شأن امیرالمؤمنین علی کرم اللّه وجهه‑و جماعت او آمد، رضی اللّه عنهم، اما بر یک طایقه مقصور نیست. حق‑سبحانه و تعالی‑همهٔ عالم به متابعت سید‑الصلوة والسلام‑فرمود، و او به موافقت اهل تصوف فرمود که«واصبر نفسک مع الذین یدعونربهم بالغدوة والعشی، یریدون وجهه، ولا تعد عیناک عنهم، تریدون زینة الحیوة الدنیا. ولاتطع من اغفلنا قبله عن ذکرنا و اتبع هویه و کان امره فرطا». تمام فضلی بود که با رسول چندین خطاب رود از بهر ایشان.

Ва дигронкаҳ чун ҳқ‑сбҳонаҳу тъоли‑ксиро ба исмии махсӯс ёд кунад тафзил буд вайро дар он ихтисос ва ин ҷамоатро дӯсти худ хондааст . Барои онкии эшон ба тарки дунёу қамъи ҳаво машғӯл бошанд , ва эшонро дар он сарой хавфӣ набошад . « лои ани авлиёъи аллоҳи лои хавфи алайҳиму лои иҳзнўн » . Авлиё эшонанд ва ин сифати эшон рост ки « лоиҳзнҳми алФзъи алокбр » . Касе ки мақбулу мазкӯри ҳақи таъолии омдбри ҳамаи хилоиқи мФзл ва макрам бошад .

و دیگرآنکه چون حق‑سبحانه و تعالی‑کسی را به اسمی مخصوص یاد کند تفضیل بود وی را در آن اختصاص و این جماعت را دوست خود خوانده است. برای آنکه ایشان به ترک دنیا و قمع هوا مشغول باشند، و ایشان را در آن سرای خوفی نباشد. «لا ان اولیاء اللّه لا خوف علیهم و لا یحزنون». اولیا ایشانند و این صفت ایشان راست که «لایحزنهم الفزع الاکبر». کسی که مقبول و مذکور حق تعالی آمدبر همه خلایق مفضل و مکرم باشد.