Аз майдони рҳбти майдон ашФоқ зояд . Қавлаи таъолӣ : « аллазӣнаи ҳам ман хшиаҳи рбҳми мшФқўн » . Ва ашФоқи тарс доимаст . Абрӣаст нури борон . Ва ин тарс на пеши дуо ҳиҷоб гузорад , ва на пеши фаросати банд , ва на пеши умеди девор , ин тарсаст гдозндаҳу кушанда , то ки бишорат « алои тхоФўои влотҳзнўо » нашунӯд нёромд . Худованди ашФоқро каромат май намоянд , ва аз ҳам заволи он виро месӯзонанд , ва нур меафзойанд ,у фазаъи тағйир дар вай май аФгннд . Ва дар ғурбати вирои бармеи кашанд ,у итоб дар гӯшу дили вай май аФгннд . Ва ин тарси ъорФонст .

از میدان رهبت میدان اشفاق زاید. قوله تعالی: «الذین هم من خشیة ربهم مشفقون». و اشفاق ترس دایم است. ابریست نور باران. و این ترس نه پیش دعا حجاب گذارد، و نه پیش فراست بند، و نه پیش امید دیوار، این ترس است گدازنده و کشنده، تا که بشارت «الا تخافوا ولاتحزنوا» نشنود نیارامد. خداوند اشفاق را کرامت می‌نمایند، و از هم زوال آن ویرا می‌سوزانند، و نور می‌افزایند، و فزع تغییر در وی می‌افگنند. و در غربت ویرا برمی‌کشند، و عتاب در گوش و دل وی می‌افگنند. و این ترس عارفانست.