Аз майдони ахботи майдон албод зояд . Албод бо ҳақ зистанасту буии пайвастан . Қавлаи таъолӣ : « Фоини тзҳбўн » . Албод онгаҳ буд ки ҳайбат бо муҳаббат биомезад , ва ин мақоми мтслонст . Ва нишони он се чизаст : гум шудани асбоб дар таваккули вай ,у истеҳлоки алойиқ дар яқини вай ,у фанои аҳтёл дар сқти вай . Гум шудани асбоби вайро се чиз боз оварад : бениёзӣ аз ҷаҳонён ,у ваҳшат аз халқон ,у орзӯии марг . Ва истеҳлоки алойиқро се нишонаст : растан аз тадбири худ , ва бениёзӣ аз тамизи худ ,у фароғат аз мؤнти худ . Фанои аҳтёл се чизаст : вақти муқаррабон ,у нафаси орифон ,у илми раббонӣон .

از میدان اخبات میدان الباد زاید. الباد با حق زیستن است و بوی پیوستن. قوله تعالی: «فاین تذهبون». الباد آنگه بود که هیبت با محبت بیامیزد، و این مقام متصلانست. و نشان آن سه چیزست: گم شدن اسباب در توکل وی، و استهلاک علایق در یقین وی، و فنای احتیال در ثقت وی. گم شدن اسباب وی را سه چیز باز آورد: بی‌نیازی از جهانیان، و وحشت از خلقان، و آرزوی مرگ. و استهلاک علایق را سه نشانست: رستن از تدبیر خود، و بی‌نیازی از تمیز خود، و فراغت از مؤنت خود. فنای احتیال سه چیزست: وقت مقربان، و نفس عارفان، و علم ربانیان.