Аз майдони албоди майдон ҳайбат зояд . Қавлаи таъолӣ : « иълми мо фии анФскми Фоҳзрўаҳ » . Ҳайбати мақоми асФёсту дараҷаи аўтодст . Ҳайбати бимист ки аз аён зояд ,у дигари бимҳо аз хабар зояд . Ҳайбат ҳайратаст ки дар дили тобад чун барқ агар насими инс дар баробар он наёяд . Ҷони марди бон тоқат наёрад ,у бештар дар вақт ваҷд уфтад чунонкӣ кулем салавоти аллоҳи алайҳро афтод батавр . Ва ҳайбат на аз таҳзиб уфтад , балки аз итилоъ уфтад . Ва аз он се чизи кушояд : хуши гаштани вақт ,у гум шудани мард аз худ , ва нест шудан аз ҳавои вҳз . Ва ҳайбат ки аз басират уфтад ҳикмат зояд ;у ончӣ аз тафаккур уфтад фаросат зояд ,у ончӣ аз самоъ уфтад бикашад ё хираду ҳиси бабрад .

از میدان الباد میدان هیبت زاید. قوله تعالی: «یعلم ما فی انفسکم فاحذروه». هیبت مقام اصفیاست و درجه اوتادست. هیبت بیمیست که از عیان زاید، و دیگر بیمها از خبر زاید. هیبت حیرتست که در دل تابد چون برق اگر نسیم انس در برابر آن نیاید. جان مرد بآن طاقت نیارد، و بیشتر در وقت وجد افتد چنانکه کلیم صلوات اللّه علیه را افتاد بطور. و هیبت نه از تهذیب افتد، بلکه از اطلاع افتد. و از آن سه چیز گشاید: خوش گشتن وقت، و گم شدن مرد از خود، و نیست شدن از هوا وحظ. و هیبت که از بصیرت افتد حکمت زاید؛ و آنچه از تفکر افتد فراست زاید، و آنچه از سماع افتد بکشد یا خرد و حس ببرد.