Илоҳӣ чаҳ шавад ки диламро бгшоӣӣ ва аз худ марҳамӣ брҷонм наҳй , ман суд чун ҷӯям ки ду дастам аз мояи тиҳӣ , нигар ки бФзли худ афкании маро дар рӯз баӣ

الهی چه شود که دلم را بگشائی و از خود مرهمی برجانم نهی، من سود چون جویم که دو دستم از مایه تهی، نگر که بفضل خود افکنی مرا در روز بهی