Илоҳӣ нолидан ман дар дард аз бим завол онаст ки ӯ ки аз захм дӯст бинолад дар меҳри дӯст номардаст , эй ҷавон агар Зуҳраи ин кори дории қасд роҳ куну шарбати бало нӯш куну дӯст бар он гувоҳи дор агар ба офият ба нози дори сухан кӯтоҳ кун .

الهی نالیدن من در درد از بیم زوال آنست که او که از زخم دوست بنالد در مهر دوست نامرد است، ای جوان اگر زهرهٔ این کار داری قصد راه کن و شربت بلا نوش کن و دوست بر آن گواه دار اگر به عافیت به ناز دار سخن کوتاه کن.