Илоҳӣ гоҳе ки бахуд менагарм ҳамаи сӯз ва ниёз шавам ва гоҳе ки бо а ва нагарм ҳамаи роз ва ноз шавам , чун бахуд нагарм гӯям :
الهی گاهی که بخود می نگرم همه سوز و نیاز شوم و گاهی که با ا و نگرم همه راز و ناز شوم، چون بخود نگرم گویم :
Пари оби ду дидау баси оташи ҷигарам
پر آب دو دیده و بس آتش جگرم
Бар боди ду дастаму пар аз хоки серум
بر باد دو دستم و پر از خاک سرم
Чун бова нагарм гӯям :
چون باو نگرم گویم :
Чаҳ кунад арш ки ӯ ғошия ман накушуд
چه کند عرش که او غاشیه من نکشد
Чун бадали ғошияи ҳукми вқзои ту кашам
چون بدل غاشیه حکم وقضای تو کشم
Буи ҷон оядам аз лаб ки ҳадис ту кунам
بوی جان آیدم از لب که حدیث تو کنم
Шохи ъзи раведам аз дил ки балои ту кашам
شاخ عز رویدم از دل که بلای تو کشم