Пер тариқат гуяд : аз ҷамолу ҷалоли дӯст касе лиззат ёбад каши дида боз аст
پیر طریقت گوید: از جمال و جلال دوست کسی لذت یابد کش دیده باز است
Нормўқдаҳи ҳоли ҷавонмарди ҳусайн ҳаллоҷаст ки гуфт ҳафтод соли оташ дар ботин мо заданд то онро сӯхта карданд акнӯн сухани анолҳқи шарорае берун дод ва дар он сӯхта афтоду ҳамаро даргирифту сӯхтаро шарарии бас ва гӯйанд ин оташ муҳаббатасту забони ҳол муҳаббат гуяд
نارموقده حال جوانمرد حسین حلاج است که گفت هفتاد سال آتش در باطن ما زدند تا آنرا سوخته کردند اکنون سخن انالحق شراره ای بیرون داد و در آن سوخته افتاد و همه را درگرفت و سوخته را شرری بس و گویند این آتش محبت است و زبان حال محبت گوید
Бар оташи ишқи ҷони ҳаме авд кунам
بر آتش عشق جان همی عود کنم
Ҷони бандаи ту на ман ҳаме ҷӯад кунам
جان بنده تو نه من همی جود کنم
Чун пок бсухт ишқи ту ҷони раҳе
چون پاک بسوخت عشق تو جان رهی
Сад ҷон дигар ба ҳила мавҷӯд кунам
صد جان دگر به حیله موجود کنم
Оҳ аз ҳукмӣ ки пеш аз ман бар ман рафта , фиғон аз гуфторӣ ки худ роӣӣ гуфта надонам ки шод зем ё ошуфта ? аз он тарсонам ки он қодир дар азал чаҳ гуфта ?
آه از حکمی که پیش از من بر من رفته، فغان از گفتاری که خود رائی گفته ندانم که شاد زیم یا آشفته؟ از آن ترسانم که آن قادر در ازل چه گفته؟
Вуҷӯдӣ ки ҳудӯдаш ба адам боз шавад он вуҷӯд муҷозаст на ҳақиқат эй мискини ояти адами худ аз лавҳ қадам бархону рояти нестии худ дар олам ҳастӣ ӯ бизан ва дар мушоҳидаи шоҳиди қадами мадҳуши шӯ ва аз ҳуши худ бе ҳуши шӯ дар рукӯъу суҷуди худро ҳастӣ буна ва дар вуҷӯди ҷалоли ҳақиқати хирқаи вуҷӯди маҷозии бадар ва бо ӯ бигӯӣ :
وجودی که حدودش به عدم باز شود آن وجود مجاز است نه حقیقت ای مسکین آیت عدم خود از لوح قدم برخوان و رایت نیستی خود در عالم هستی او بزن و در مشاهده شاهد قدم مدهوش شو و از هوش خود بی هوش شو در رکوع و سجود خود را هستی بنه و در وجود جلال حقیقت خرقه وجود مجازی بدر و با او بگوی:
Чун бо худам аз адам камам кам
چون با خودم از عدم کم ام کم
Чун бо ту буми ҳамаи ҷаҳонам
چون با تو بوم همه جهانم
Бипазир мароу ройгони дор
بپذیر مرا و رایگان دار
Ҳар чанд ки ройгони гаронам
هر چند که رایگان گرانم