Пер тариқат гуяд : илоҳии дӯстдор аз забон хомӯшаст вале ҳолаши ҳама забонаст вагар ҷон дар сар дӯстӣ кард шояд ки дӯст ӯро биҷой ҷонаст ғарқ шуда об набинад ки гирифтор онаст ба рӯз чароғ найафурӯзанд ки рӯзи худ чароғ ҷаҳон аст
پیر طریقت گوید: الهی دوستدار از زبان خاموش است ولی حالش همه زبان است و گر جان در سر دوستی کرد شاید که دوست او را بجای جان است غرق شده آب نبیند که گرفتار آن است به روز چراغ نیفروزند که روز خود چراغ جهان است
Чун бо худ нагарму кирдори худ байнам гӯям аз ман зортар кист ? ва чун бо ту нагарм ва худро дар бандагии ту байнам гӯям аз ман бузургвортар кист ?
چون با خود نگرم و کردار خود بینم گویم از من زارتر کیست؟ و چون با تو نگرم و خود را در بندگی تو بینم گویم از من بزرگوارتر کیست؟
Гоҳе ки ба тинат худ уфтад назарам
گاهی که به طینت خود افتد نظرم
Гӯям ки ман аз ҳар чаҳ дар олами бтрм
گویم که من از هر چه در عالم بترم
Чун аз сифати хештани андргзрм
چون از صفت خویشتن اندرگذرم
Аз арши ҳамеи бхўиштн дар нагарм
از عرش همی بخویشتن در نگرم
Гоҳе ки бахуд менагарм ҳамаи сӯз ва ниёз шавам ва гоҳе ки бова нагарм ҳамаи роз ва ноз шавам чун бахуд нагарм гӯям :
گاهی که بخود می نگرم همه سوز و نیاز شوم و گاهی که باو نگرم همه راز و ناز شوم چون بخود نگرم گویم:
Пари оби ду дидау баси оташи ҷигарам
پر آب دو دیده و بس آتش جگرم
Бар боди ду дастаму пар аз хоки серум
بر باد دو دستم و پر از خاک سرم
Чун ба ӯ нагарм гӯям :
چون به او نگرم گویم:
Чаҳ кунад арш ки ӯ ғошия ман накушуд
چه کند عرش که او غاشیه من نکشد
Чун бадали ғошияи ҳукму қазои тўкшм
چون بدل غاشیه حکم و قضای توکشم
Буи ҷон оядам аз лаб ки ҳадис ту кунам
بوی جان آیدم از لب که حدیث تو کنم
Шохи ъзи раведам аз дил ки балои ту кашам
شاخ عز رویدم از دل که بلای تو کشم