Пер тариқат гуяд : ман чаҳ донистам ки модари шодӣ ранҷасту зери нокомии ҳазор ганҷаст ман чаҳ донистам ки суҳбати ту мҳинаҳ қиёматасту ғури висоли ту дар зл ҳайрат аст

پیر طریقت گوید: من چه دانستم که مادر شادی رنج است و زیر ناکامی هزار گنج است من چه دانستم که صحبت تو مهینه قیامت است و غر وصال تو در ذل حیرت است

Ҷону ҷаҳони каъбаи ҷоӣӣ хушаст осоишгоҳи авлиёъу қароргоҳ садиқонаст аммо бодияи мардуми хору ҷонгдоз дар пеш дорад фарсанги фарсанг бояд паймӯд то худ кроҷст то он роҳҳоро тай кунаду бкъбаҳ мурод расад

جان و جهان کعبه جائی خوش است آسایشگاه اولیاء و قرارگاه صدیقان است اما بادیه مردم خوار و جانگداز در پیش دارد فرسنگ فرسنگ باید پیمود تا خود کراجست تا آن راهها را طی کند و بکعبه مراد رسد

Пас чун роҳи биҳишт бар нокомӣ ва бе Муродии ниҳоди Ҷабраилро фармуд то чаҳ бинӣ ? Ҷабраили он роҳҳои пурхатарро дид ва манзилҳои риёзатро мушоҳида кард ва донист ки то он муҷоҳидатҳо ба амал наёяд ба ҳазрати бории бори наёбад

پس چون راه بهشت بر ناکامی و بی مرادی نهاد جبرئیل را فرمود تا چه بینی؟ جبرئیل آن راههای پرخطر را دید و منزلهای ریاضت را مشاهده کرد و دانست که تا آن مجاهدتها به عمل نیاید به حضرت باری بار نیابد

Чун чунин дид гуфт борхдоё напиндорам ки аз эшон як каси ворид биҳишт шавад

چون چنین دید گفت بارخدایا نپندارم که از ایشان یک کس وارد بهشت شود

Худованд фармуд ин зиндони дӯзахро бибин то хашми моро бинӣу кайфари моро бадоне

خداوند فرمود این زندان دوزخ را ببین تا خشم ما را بینی و کیفر ما را بدانی

Ҷабраили дӯзахро бо ҳамаи даракоту ъқўбот он бидид арз кард борхдоё ба иззату ҷалолати савганд ки ҳар каси ин дӯзахро ба бинад ҳаргиз корӣ накунад ки дар он ворид шавад

جبرئیل دوزخ را با همه درکات و عقوبات آن بدید عرض کرد بارخدایا به عزت و جلالت سوگند که هر کس این دوزخ را به بیند هرگز کاری نکند که در آن وارد شود

Пас худованди ончӣ дар дунёи лиззатҳо буд аз зану фарзанду зару сими восбҳоу чаҳорпоён ва киштзорҳо ҳамаро баршумурду баргарди дӯзах қарор доду роҳ расӣдан ба онҳо бар муроди ҳавои нафаси ниҳод то ҳар кас дар паии ҳўӣу ҳавас худ равад оқибати сар аз дӯзахи даровард

پس خداوند آنچه در دنیا لذتها بود از زن و فرزند و زر و سیم واسبها و چهارپایان و کشتزارها همه را برشمرد و برگرد دوزخ قرار داد و راه رسیدن به آنها بر مراد هوای نفس نهاد تا هر کس در پی هوی و هوس خود رود عاقبت سر از دوزخ درآورد

Чун Ҷабраили роҳи дӯзахро дид арз кард боролҳо гумон набарам касе бошад аз мардум ки ба дӯзах наравад

چون جبرئیل راه دوزخ را دید عرض کرد بارالها گمان نبرم کسی باشد از مردم که به دوزخ نرود

Онгоҳ Мустафо фармуд ҳар ду роҳ бозаст рўндгони роҳи сахту пурмашаққат ба биҳишти раванду шумори онон андакасту рўндгони роҳи шаҳватҳо қадам дар дӯзах ниҳанду шумори онҳо бисёраст чун роҳи биҳишти пурбало ва бо нишеб ва болоасту роҳи дӯзахи осону брнФсҳо ва майлҳо гарон нест

آنگاه مصطفی فرمود هر دو راه باز است روندگان راه سخت و پرمشقت به بهشت روند و شمار آنان اندک است و روندگان راه شهوتها قدم در دوزخ نهند و شمار آنها بسیار است چون راه بهشت پربلا و با نشیب و بالا است و راه دوزخ آسان و برنفسها و میلها گران نیست