Пер тариқат гуяд : худоё чаҳ ёд кунам ки худ ҳамаи ёдам , ман хирмани нишони худ Фробод додам ёд кардан касбасту фаромӯш накардани зиндагонӣ , зиндагонӣу рои ду гетӣ ва касбаст чунонкии доне

پیر طریقت گوید: خدایا چه یاد کنم که خود همه یادم، من خرمن نشان خود فراباد دادم یاد کردن کسب است و فراموش نکردن زندگانی، زندگانی و رای دو گیتی و کسب است چنانکه دانی

Худоёи як чанде ба касби ёди ту варзедами бози як чанде биёади худ туро нозидми дида бар ту омад боназораи прдозидм акнӯн ки ёд бишнохтам хомӯшӣ гузидам чун ман кист ки ин мартабатро сзидми фарёд аз ёд ба андозау дидор ба ҳангом ва аз ошноӣӣ ба нишону дӯстӣ ба пайғом

خدایا یک چندی به کسب یاد تو ورزیدم باز یک چندی بیاد خود تو را نازیدم دیده بر تو آمد بانظاره پردازیدم اکنون که یاد بشناختم خاموشی گزیدم چون من کیست که این مرتبت را سزیدم فریاد از یاد به اندازه و دیدار به هنگام و از آشنائی به نشان و دوستی به پیغام