Пер тариқат гуяд : ӯро ба талаб наёбанд , аммо толиби ёбдўтоши наёбад талаб накунад ва ҳар чаҳ ба талаб ёфтанӣ бошад фурӯмоя аст ёфт ҳақ барои бандаи пеш аз талабаст аммо талаб ӯ нахустин пояаст орифи талаб аз ёфтан ёфт на ёфтан аз талаби чунонкии бандаи Фрмонбру мутӣъи тоъатро аз ихлос ёфт на ихлос аз тоъат , сабабро аз маънӣ ёфт на маънӣ аз сабаб ; борхдоё чун ёфт ту пеш аз талаб ва толибаст пас банда аз онру дар талабаст ки биқрорӣ бар ӯ ғолибасту толиб дар талабаст дар ҳолекии матлӯби пеш аз талаб ҳосиласт инак туро корӣаст баси аҷаби аҷабтар онкӣ ёфт нақд шуду талаби брнхости ҳақи дида вар шуду пардаи иззат баҷо аст

پیر طریقت گوید: او را به طلب نیابند، اما طالب یابدوتاش نیابد طلب نکند و هر چه به طلب یافتنی باشد فرومایه است یافت حق برای بنده پیش از طلب است اما طلب او نخستین پایه است عارف طلب از یافتن یافت نه یافتن از طلب چنانکه بنده فرمانبر و مطیع طاعت را از اخلاص یافت نه اخلاص از طاعت، سبب را از معنی یافت نه معنی از سبب؛ بارخدایا چون یافت تو پیش از طلب و طالب است پس بنده از آنرو در طلب است که بیقراری بر او غالب است و طالب در طلب است در حالیکه مطلوب پیش از طلب حاصل است اینک تو را کاری است بس عجب عجبتر آنکه یافت نقد شد و طلب برنخاست حق دیده ور شد و پرده عزت بجا است