Пер тариқат гуяд : худоёи орифи туро ба нур ту медонад ва аз шуъоъи вуҷӯд иборат наметавонад муваҳҳиди туро ба нури қурб май шиносад ва дар оташи меҳри мисўзд аз нози боз наме пардозади мискин ӯ ки туро ба саноеъи шинохту дарвеш ӯ ки туро ба длоӣли ҷуст аз саноеъи он бояд ҷуст ки дар он гунҷад аз длоӣли он бояд хост ки аз он зебади ҳақиқати тавҳид бар забони хабар чигуна овезад ?у истидлолу иҷтиҳоди чисон ба он пайвандад ? тавҳид ориф ёфтанаст дар ғифлат , нохостаи даромадау банда бо худ пардохта ва дар мушоҳидаи қарибу мутолиаи ҷамъи афрӯхтаи меҳри азал суд карда ва ду гетии бузёни барда

پیر طریقت گوید: خدایا عارف تو را به نور تو میداند و از شعاع وجود عبارت نمی تواند موحد تو را به نور قرب می شناسد و در آتش مهر میسوزد از ناز باز نمی پردازد مسکین او که تو را به صنایع شناخت و درویش او که تو را به دلائل جست از صنایع آن باید جست که در آن گنجد از دلائل آن باید خواست که از آن زیبد حقیقت توحید بر زبان خبر چگونه آویزد؟ و استدلال و اجتهاد چسان به آن پیوندد؟ توحید عارف یافتن است در غفلت، ناخواسته درآمده و بنده با خود پرداخته و در مشاهده قریب و مطالعه جمع افروخته مهر ازل سود کرده و دو گیتی بزیان برده