Пер тариқат гуяд : надидан сабаб нодонӣаст вале бо сабаби бмондн ширкаст инки худованд дар ин оят бо зикри лузӯми некӣ бо падару модари ёдии ҳам аз ҳамсоягон карду мурооти ҳуқуқ эшон бинмуд аз онҷост ки ҳамсоягон бисёранду ҳуқуқи эшон ба андозаи наздикӣу даврии онҳости яке ҳамсоя хонааст вдўмии ҳамсояи нафасу сеюмии ҳамсояи дилу чаҳорумии ҳамсояи ҷони ҳамсояи хона одамизодасту ҳамсояи нафас фириштаасту ҳамсояи дили ороиш донишасту ҳамсояи ҷони ҳақи таборак ва таъолӣаст риояти ҳақи ҳамсоя хона онаст ки мурооти ҳол ӯ кунӣу бмўосоти хештани пайваста ӯро аз худ хушнӯду осӯдаи дории ҳақи ҳамсоя нафас онаст ки ӯро бтоъти хеши шоди дорӣ ва аз гуноҳкорӣ андӯҳгин накунӣ ҳақи ҳамсоя дил онаст ки маърифату дониши худро аз шоибаи бидъати волоиши Фтнту ҳайрати поки гирдоне ва ба либоси шариъату перояи ҳикмати оростаи Фрмоӣии ҳақи ҳамсоя ҷон онаст ки ахлоқ покиза кунӣу атрофу ҷавонибро адаб кунӣу хотири пар аз ҳурмати дорӣу қадам аз ду гетӣ баргирӣ ва аз худ бози рустау ҳақро яктои шӯии пер тариқат гуяд : илоҳии фарёд аз ин хории худ ки касеро надидам бзории худ илоҳӣ аз ҳасрати чандон ашк боридам ки ба оби чашми хеши тухми дарди бкоридм ба умеди инки саодат азалӣ дарёбам ин ҳама дард писандидам врдидаҳи ман якбор бар ту омад дар он дидаи худро нодидам

پیر طریقت گوید: ندیدن سبب نادانی است ولی با سبب بماندن شرک است اینکه خداوند در این آیت با ذکر لزوم نیکی با پدر و مادر یادی هم از همسایگان کرد و مراعات حقوق ایشان بنمود از آنجاست که همسایگان بسیارند و حقوق ایشان به اندازه نزدیکی و دوری آنهاست یکی همسایه خانه است ودومی همسایه نفس و سومی همسایه دل و چهارمی همسایه جان همسایه خانه آدمیزاد است و همسایه نفس فرشته است و همسایه دل آرایش دانش است و همسایه جان حق تبارک و تعالی است رعایت حق همسایه خانه آنست که مراعات حال او کنی و بمواسات خویشتن پیوسته او را از خود خشنود و آسوده داری حق همسایه نفس آنست که او را بطاعت خویش شاد داری و از گناهکاری اندوهگین نکنی حق همسایه دل آنست که معرفت و دانش خود را از شائبه بدعت وآلایش فتنت و حیرت پاک گردانی و به لباس شریعت و پیرایه حکمت آراسته فرمائی حق همسایه جان آنست که اخلاق پاکیزه کنی و اطراف و جوانب را ادب کنی و خاطر پر از حرمت داری و قدم از دو گیتی برگیری و از خود باز رسته و حق را یکتا شوی پیر طریقت گوید: الهی فریاد از این خواری خود که کسی را ندیدم بزاری خود الهی از حسرت چندان اشک باریدم که به آب چشم خویش تخم درد بکاریدم به امید اینکه سعادت ازلی دریابم این همه درد پسندیدم وردیده من یکبار بر تو آمد در آن دیده خود را نادیدم

Илоҳӣ чун ман кист ки ин корро сзидми инам бас ки суҳбати туро арзидм

الهی چون من کیست که این کار را سزیدم اینم بس که صحبت تو را ارزیدم

Убудийят беш аз ин барнатобад ки баъзе донанд ва баъзе ндонанд ки худо фармуд бар ғайб ӯ аҳаде огоҳ намешавад ҷузи онкас аз фиристодагон ва гуфтаанд малики азими маърифати малик азимаст ки ҳар кас ӯро шинохти малики ду ҷаҳон ёфт

عبودیت بیش از این برنتابد که بعضی دانند و بعضی ندانند که خدا فرمود بر غیب او احدیی آگاه نمی شود جز آنکس از فرستادگان و گفته اند ملک عظیم معرفت ملک عظیم است که هر کس او را شناخت ملک دو جهان یافت

Барои касонеи тимор хӯрдан сазовораст ки бавоситаи ғифлат аз азали хеш огаҳӣ надоранду бавоситаи нодонӣ аз абади хеши ҳам бе хабаранд миён бӯда ва бӯданӣ ин чаҳ хоб ғифлатасту одамиро дар миёни ду мавҷи оташ чаҳ ҷой бозӣаст ? !

برای کسانی تیمار خوردن سزاوار است که بواسطه غفلت از ازل خویش آگهی ندارند و بواسطه نادانی از ابد خویش هم بی خبرند میان بوده و بودنی این چه خواب غفلت است و آدمی را در میان دو موج آتش چه جای بازی است؟!