Пер тариқат гуяд : худовандо як дили пар дард дорам ва як ҷони пари заҷр худовандо , ин бечораро чаҳ тадбир ? бори худоёи дармондам на аз ту локини дармондам дар ту , агар ҳеҷ ғоӣб бошам гўӣии кҷоӣӣ ? ва чун бадаргоҳ оем дар ронгшоӣӣ ! парвардгоро чун навмидӣ дар зоҳири ислом ҳурмонасту умед дар айни ҳақиқат бе шаки нуқсони миёни ин ва он раҳеро бо тўчаҳ дармонаст ? ва чун шкибоӣӣ дар шариъат аз писандидагӣ нишонасту ношкибоӣӣ дар ҳақиқати айн фармонаст миёни ин ва онро бо ту чаҳ бурҳонаст ? худовандо ҳар касро оташ дар диласт ва ин бечораро оташ дар ҷон аз онаст ки ҳаркасро срўсомонӣаст ва ин дарвешро на сарв на сомон

پیر طریقت گوید: خداوندا یک دل پر درد دارم و یک جان پر زجر خداوندا، این بیچاره را چه تدبیر؟ بار خدایا درماندم نه از تو لکن درماندم در تو، اگر هیچ غائب باشم گوئی کجائی؟ و چون بدرگاه آیم در رانگشائی! پروردگارا چون نومیدی در ظاهر اسلام حرمان است و امید در عین حقیقت بی شک نقصان میان این و آن رهی را با توچه درمان است؟ و چون شکیبائی در شریعت از پسندیدگی نشان است و ناشکیبائی در حقیقت عین فرمان است میان این و آن را با تو چه برهان است؟ خداوندا هر کس را آتش در دل است و این بیچاره را آتش در جان از آنست که هرکس را سروسامانی است و این درویش را نه سرو نه سامان