Пер тариқат гуяд : оҳ аз рӯзи аввал агар онрўз аноят бошад тоъати сабаб мсўбтасту маъсияти боиси мағфират ва агар он рӯз аноят набошад тоъати сабаби надомату маъсияти боис шақоватаст , шукр ки ширин омад на бхўиштн омаду ҳанзал ки талх омад на бахуд омад кор на бонст ки аз як касе Касал ояд ва аз каси дигари амали кор он дорад ки дар азали шоиста кор ояд худоё агар дар камӣни рози ту бмо аноят нест саранҷоми қиссаи мо ҷузи ҳасрати вндомт на ?

پیر طریقت گوید: آه از روز اول اگر آنروز عنایت باشد طاعت سبب مثوبت است و معصیت باعث مغفرت و اگر آن روز عنایت نباشد طاعت سبب ندامت و معصیت باعث شقاوت است، شکر که شیرین آمد نه بخویشتن آمد و حنظل که تلخ آمد نه بخود آمد کار نه بآنست که از یک کسی کسل آید و از کس دیگر عمل کار آن دارد که در ازل شایسته کار آید خدایا اگر در کمین راز تو بما عنایت نیست سرانجام قصه ما جز حسرت وندامت نه؟

эй ҳуҷҷатро ёду инсро ёдгори худ ҳозирии моро ҷустан чаҳ бакори илоҳӣ ҳар касро умедӣу умеди раҳеи дидори раҳеро бедидор на ба музд ниёзаст на бо биҳишти кор

ای حجت را یاد و انس را یادگار خود حاضری ما را جستن چه بکار الهی هر کس را امیدی و امید رهی دیدار رهی را بی دیدار نه به مزد نیاز است نه با بهشت کار