Пер тариқат гуяд : эй мисатони пуршаҳват вае хуфтагони ғифлат ! шарм доред аз худовандӣ ки хиёнати чашмҳоро медонаду ботини дилҳоро мебинад куҷоаст зулфиқори ҳайдарӣ то дар олами инсофи барин мисатон бе адаби ҳад шаръӣ баранд ва ин ғофилони хуфтаро биҷунбанд ?

پیر طریقت گوید: ای مستان پرشهوت و ای خفتگان غفلت! شرم دارید از خداوندی که خیانت چشمها را می داند و باطن دلها را می بیند کجا است ذوالفقار حیدری تا در عالم انصاف برین مستان بی ادب حد شرعی براند و این غافلان خفته را بجنباند؟

Пурсанад чаҳ гўӣӣ дарбора касоне ки мегӯйанд мо сифоти худоро бишнохтем ва чуниро биндохтим гуфт савоб онсткаҳ бигӯянд мо сифотро бишунидем ва чуниро биндохтим ки ин мебояд шунид на май бояд шинохт мсмўъаст на маъқӯл

پرسند چه گوئی درباره کسانی که می گویند ما صفات خدا را بشناختیم و چونی را بینداختیم گفت صواب آنستکه بگویند ما صفات را بشنیدیم و چونی را بینداختیم که این می باید شنید نه می باید شناخت مسموع است نه معقول

Агар муздурро биҳишт ҳаззаст орифро аз дӯсти орзӯии як лаҳзааст агар муздур дар банди суд ва зиёнаст орифи сӯхта ба оташ бедӯдаст агар муздур аз бими дӯзах дар гудозаст орифи сартосари ҳама ноз аст

اگر مزدور را بهشت حظ است عارف را از دوست آرزوی یک لحظه است اگر مزدور در بند سود و زیان است عارف سوخته به آتش بی دود است اگر مزدور از بیم دوزخ در گداز است عارف سرتاسر همه ناز است