Алҳмди аллоҳи ҳақи ҳамда , волслўаҳи алии расӯлау сафӣаи ман халқаи Муҳамаду ?алаи вслми ксиро .

الحمد اللّه حق حمده، والصلوة علی رسوله و صفیه من خلقه محمد و آله وسلم کثیراً.

Қоли ашшайхи аломоми алаҷали алсиди шайхи алислому алшиўхи Носири алснаҳи зини алълмоءи эмоми алоъма абўосмъили Абдуллоҳи бен абии Мансури Муҳамади бен абии маъоди алии бен Муҳамади бен Аҳмади бен алии бен ҷаъфари бен Мансури бен абии мати алонсории қудси аллоҳи рӯҳау карами виҷҳа

قال الشیخ الامام الاجل السید شیخ الاسلام و الشیوخ ناصر السنه زین العلماء امام الائمه ابواسمعیل عبداللّه بن ابی منصور محمد بن ابی معاد علی بن محمد بن احمد بن علی بن جعفر بن منصور بن ابی مت الانصاری قدس اللّه روحه و کرم وجهه

Ва мати алонсории раҳмаи аллоҳи абӯи Мансури қадами ҳроаҳи маъаи аҳнФи бен Қайси фии замони Усмони бен ъФони разии аллоҳи анҳу ,у ҳўи ман авлоди абии Айюби холиди бен зиёди алонсории алхзрҷии албхории алоздӣ , соҳиби раҳли расӯли аллоҳ ва назул расӯли аллоҳ ва назул расӯли аллоҳи фии байтаи болмдинаҳи мҳоҷрои алайҳи ҳайни қадамау ҳӯмани аъдоди асҳоби алсФаҳи карами аллоҳи вҷўҳҳми моти болрўми ғозёи Фдмни илои ҷидори алқстнтниаҳи раҳмати аллоҳ .

و مت الانصاری رحمه اللّه ابو منصور قدم هراة مع احنف بن قیس فی زمان عثمان بن عفان رضی اللّه عنه، و هو من اولاد ابی ایوب خالد بن زیاد الانصاری الخزرجی البخاری الازدی، صاحب رحل رسول اللّه و نزل رسول اللّه و نزل رسول اللّه فی بیته بالمدینة مهاجراً علیه حین قدمه و هومن اعداد اصحاب الصفة کرم اللّه وجوههم مات بالروم غازیا فدمن الی جدار القسطنطنیه رحمت اللّه.

Қоли ашшайхи шайхи алисломи разии аллоҳи анҳу , қоли бўолқосми ҷунайди бен Муҳамади алсўФии раҳмаи аллоҳ : ҳикоят алмшоих ҷанд ман алҷнўди аллоҳи ъзу ҷл , яъне ллқлўб аз вай пурседанд : ки ин ҳикоёт чаҳ манфиат кунад мридонро ? ҷавоб дод ки аллоҳ мегуяд : ъзи зикра : ва куллан нақси алейк ман анбоءи алршл мо насабт ба Фўодﻙ мегуяд ъзи зикра : ки қсҳоءи пайғомбарону ахбори эшон бар ту мехоҳам ва аз аҳволи эшон туро огоҳ мекунам , то дили ту бон собит бошад ва қӯт афзоед ва чун бору ранҷ бтў расад , ва бар ту зуди орад , аз ахбору аҳволи эшон шинавӣ ва дар андешӣ , доне ки эшон ҳамон борҳо ва ранҷҳо ва азиҳо биравӣ эшон мерасед , дар он сабр мекарданду эҳтимолу таваккул всқаҳ биравӣ карданд . Бони дили турои азму сабот ва қӯт афзоед , то сабри туоне кардан ва мегуяд ъзи ҷалолаи пайғомбари хешро : Фосбри комаи сабри аввали алъзми ман алрслу лоткни ксоҳб алҳўт олойау алқсаҳи илои охирҳо . Ва ҳмччнони шунидани перону аҳволи эшон , дили мридонро тарбият бошаду қӯт ва азм фазояд , ва дарон аз аллоҳи таъолии сабот ё бад бар балоу имтиҳон ӯ , ва бар балоу дарвешии внокомӣ қадам фишорад , то азм мардон ёбаду даст дар вилояту рукн дар вох занад , ва аз одобу сирати эшон адаб гирад , ва низ таърифи машойиху дӯстон ӯ ,у дӯстии эшон , туро бо эшон нисбат ӯ кунад кӣ Мустафо мегуяд : алмрءи маъаи ман аҳби мард фардо бозуаст ки имрӯз ба меҳри дили Фозўст .

قال الشیخ شیخ الاسلام رضی اللّه عنه، قال بوالقاسم جنید بن محمد الصوفی رحمه اللّه: حکایت المشایخ جند من الجنود اللّه عز و جل، یعنی للقلوب از وی پرسیدند: که این حکایات چه منفعت کند مریدانرا؟ جواب داد که اللّه می‌گوید: عز ذکره: و کلا نقص علیک من انباء الرشل ما نثبت به فوادﻙ می‌گوید عز ذکره: که قصهاء پیغامبران و اخبار ایشان بر تو می‌خواهم و از احوال ایشان ترا آگاه می‌کنم، تا دل تو بآن ثابت باشد و قوت افزاید و چون بار و رنج بتو رسد، و بر تو زود آرد، از اخبار و احوال ایشان شنوی و در اندیشی، دانی که ایشان همان بارها و رنجها و اذیها بروی ایشان می‌رسید، در آن صبر می‌کردند و احتمال و توکل وثقه بروی کردند. بآن دل ترا عزم و ثبات و قوت افزاید، تا صبر توانی کردن و می‌گوید عز جلاله پیغامبر خویش را: فاصبر کما صبر اول العزم من الرسل و لاتکن کصاحب الحوت آلایه و القصة الی آخرها. و همچچنان شنودن پیران و احوال ایشان، دل مریدانرا تربیت باشد و قوت و عزم فزاید، و دران از اللّه تعالی ثبات یا بد بر بلا و امتحان او، و بر بلا و درویشی وناکامی قدم فشارد، تا عزم مردان یابد و دست در ولایت و رکن درواخ زند، و از آداب و سیرت ایشان ادب گیرد، و نیز تعریف مشایخ و دوستان او، و دوستی ایشان، ترا با ایشان نسبت او کند کی مصطفی می‌گوید : المرء مع من احب مرد فردا بازوست که امروز به مهر دل فازوست.

Валлоҳ таъолӣ мегуяд дар муҳками китоби худ : вмни итъи аллоҳи волрсўли Фأўлӣки маъаи аллазӣнаи أнъми аллоҳи алайҳими ман алнабӣин волсдиқини волшҳдоءи волсолҳини вҳсни أўлӣки рФиқоу каминаи фоида аз он онаст ки бидонад ки афъолу аҳволу ақволи вай на чун он эшонаст , то манӣ аз кирдор худ бардораду тақсири худ дар ҷанби кирдори эшон ба бинад , аз аҷабу риё ва истеҳсон бипарҳезад , аз кирдори худ нанг ояд , ва чун афъолу ақволу аҳволи эшону одобу сират эшон бинаду шунӯд , дӯстӣ бар эшон наад , азпс дар эшон расад ба субҳату ҷаҳди вор , на рӯзи Фоқту муфлисии виро шафиъ бошанд , ки дӯстии нисбати орад , чунонкӣ гуфтаанд : алмўдаҳи аҳадии алқробтину иқол : лои қробаҳи ақрби ман алмўдаҳу лои баъди баъди ман алъдоўаҳ . Ва ллқоил :

واللّه تعالی می‌گوید در محکم کتاب خود: وَمَن یُطِعِ اللّهَ وَالرَّسُولَ فَأُوْلَئِکَ مَعَ الَّذِینَ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَیْهِم مِّنَ النَّبِیِّینَ وَالصِّدِّیقِینَ وَالشُّهَدَاء وَالصَّالِحِینَ وَحَسُنَ أُولَئِکَ رَفِیقًا و کمینه فایده از آن آنست که بداند که افعال و احوال و اقوال وی نه چون آن ایشانست، تا منی از کردار خود بردارد و تقصیر خود در جنب کردار ایشان به بیند، از عجب و ریا و استحسان بپرهیزد، از کردار خود ننگ آید، و چون افعال و اقوال و احوال ایشان و آداب و سیرت ایشان بیند و شنود، دوستی بر ایشان نهد، ازپس در ایشان رسد به صبحت و جهد وار، نه روز فاقت و مفلسی ویرا شفیع باشند، که دوستی نسبت آرد، چنانکه گفته‌اند: المودة احدی القرابتین و یقال: لا قرابة اقرب من المودة و لا بعد بعد من العداوة. و للقایل:

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

Ва дар хабараст аз Мустафо , ки рӯзи қиёмати бандаи нўмиз монда бошад аз муфлисии кирдору мояи худ аллоҳи таъолӣ виро гуяд раҳеи ман ! фалони донишманд дар фалони маҳаллаи шинохтӣ ? фалони орифи шинохтӣ ?у ваии онҷо ҳозир набошад , гуяд шинохтам . Гуяд : кӣ рӯи туро буи бахшедам пас ки бшонхти нисбат май пайвандад ,у сабаб наҷот мегардад , ба мҳрдўстони вай ва гирифтани сирати эшону паии бурдани боҳсон боишон аўлитр . Ворпси дармонӣу муқассиронеи бдўстии тариқату муомилоти эшон ва боистӣ ани рто боишон расонад , ки Мустафо ҳукм кард , дар андак пурседанд аз вай ки мардии қавмиро дӯст дорад , аммо бикрдор эшон намерасад . Гуфт : алмрءи маъаи ман аҳби мард бо ӯст ки виро дорад алқсаҳ .

و در خبرست از مصطفی ، که روز قیامت بنده نومیذ مانده باشد از مفلسی کردار و مایهٔ خود اللّه تعالی ویرا گوید رهی من! فلان دانشمند در فلان محله شناختی؟ فلان عارف شناختی؟ و وی آنجا حاضر نباشد، گوید شناختم. گوید: کی رو تو را بوی بخشیدم پس که بشانخت نسبت می‌پیوندد، و سبب نجات می‌گردد، به مهردوستان وی و گرفتن سیرت ایشان و پی بردن باحسان بایشان اولیتر. وارپس درمانی و مقصرانی بدوستی طریقت و معاملات ایشان و بایستی ان رتا بایشان رساند، که مصطفی حکم کرد، در اندک پرسیدند از وی که مردی قومی را دوست دارد، اما بکردار ایشان نمی رسد. گفت: المرء مع من احب مرد با اوست که ویرا دارد القصه.

Ва бўолъбос ато гуяд : ки агар натавонӣ ки даст дар дӯстӣ ӯ занӣ , даст дар дӯстии дӯстон ӯ зан , кӣ дӯстии дӯстони аллоҳ , дӯстӣ аллоҳаст ъзу ҷл . Ва Мустафо гуфтааст фарои Абдуллоҳи масъӯд : ёбни масъӯд ! атдрӣ эй ърии алисломи аўсқ ? қоли қиллат : аллоҳу расӯлаи аълам . Қоли алўлоиаҳи фии аллоҳу алҳби фӣау албғзи фӣа .

و بوالعباس عطا گوید: که اگر نتوانی که دست در دوستی او زنی، دست در دوستی دوستان او زن، کی دوستی دوستان اللّه، دوستی اللّه است عز و جل. و مصطفی گفته‌ است فرا عبداللّه مسعود: یابن مسعود! اتدری ای عری الاسلام اوثق؟ قال قلت: اللّه و رسوله اعلم. قال الولایة فی اللّه و الحبّ فیه و البغض فیة.

Фзил ъёз٭ гуяд : кӣ аллоҳ таъолӣ гуяд фардои Фрорҳӣ : ёбни одам ! аммо зҳдки фии алднёи Фонмои талаби алроҳаҳи лнФск ва аммо анқтоъки ило , Фонмои талабати алъзи лнФску локини ҳилли одяти лии ъдўо ӯу ?иляти лии влё ?у аллоҳи алмстъони алайҳи алтклон

فضیل عیاض٭ گوید: کی اللّه تعالی گوید فردا فرارهی: یابن آدم! اما زهدک فی الدنیا فانما طلب الراحة لنفسک و اما انقطاعک الی، فانما طلبت العز لنفسک و لکن هل عادیت لی عدواً او و الیت لی ولیاً؟ و اللّه المستعان علیه التکلان

Ва шайхи алисломи моро гуфт ва васият кард қудси аллоҳи рӯҳа : кӣ аз ҳар перии сухани ёди гирят ва агар натавонед номи эшон ёд доред , то аз он баҳра ёбед бештари нишону баракат дар кор онаст , кӣ суханони машойихи шинавӣ , хуш ояду бадал боишонгароӣ ва инкор наёрӣ , ва ҳар ки аз дӯстони худ яке боту намояд , ар фаро наёяд ва ӯ бичишам ту ҳақир ояд , турои арзон бтар бошад ҳар гуноҳ кӣ он бтар бошад кӣ бикунӣ . Яъне кӣ он аз тариқи маҳрӯмӣ ва ҳиҷоб бошад . Наузи биллоҳи ман алхзлон .

و شیخ الاسلام ما را گفت و وصیت کرد قدس اللّه روحه: کی از هر پیری سخن یاد گیریت و اگر نتوانید نام ایشان یاد دارید، تا از آن بهره یابید بیشتر نشان و برکت در کار آنست، کی سخنان مشایخ شنوی، خوش آید و بدل بایشان گرائی و انکار نیاری، و هر که از دوستان خود یکی باتو نماید، ار فرا نیاید و او بچشم تو حقیر آید، ترا ارزان بتر باشد هر گناه کی آن بتر باشد کی بکنی. یعنی کی آن از طریق محرومی و حجاب باشد. نعوذ باللّه من الخذلان.

Ва агар дар назар ғалат уфтад ,у вай на он бошад кӣ туро биравӣ қабул афтод , туро зиён надорад , кӣ қасди ту бон рост бӯда бошад .

و اگر در نظر غلط افتد، و وی نه آن باشد کی ترا بروی قبول افتاد، ترا زیان ندارد، کی قصد تو بآن راست بوده باشد.