« номи ваии аҳмдбн Муҳамадаст » бо Юсуфи ҳусайни розӣу Абдуллоҳи ҳаддоду ҷрирӣ ,у ибни атоу рўим٭и дида буд , ваии некӯи тариқат буд бо истиқомат , дар нашопӯр бӯда ва ваъз гуфта бншопўр , ва сухан гуфта , вари забони маърифат ба некӯтар сухан . Аз нашопӯр бирафт бтрмз омад , хоҷаи Муҳамади ҳомиди вошгрдии шогирди бўбкри вроқ٭пазира вай омад ,у бӯса бар рикоб вай дод , шогирдони ваии онро ! хуш наомад аз рашк виро гуфтанд : ки ту он чаро кардӣ ? гуфт : ман шунӯдаам кӣ ӯ худованди ман чун некӯ бастоеду бўолъбос бсмрқнд рафт ва онҷо намонад дар санаи арбаъӣну слсмоӣаҳи ин бўолъбос гуфта : ман аташи илои ҳоли диҳиши фӣа , Фозои васли илайҳи лами истқри фӣа .

«نام وی احمدبن محمد است» با یوسف حسین رازی و عبداللّه حداد و جریری، و ابن عطا و رویم٭ دیده بود، وی نیکو طریقت بود با استقامت، در نشاپور بوده و وعظ گفته بنشاپور، و سخن گفته، ور زبان معرفت به نیکوتر سخن. از نشاپور برفت بترمذ آمد، خواجه محمد حامد واشگردی شاگرد بوبکر وراق٭ پذیرهٔ وی آمد، و بوسه بر رکاب وی داد، شاگردان وی آنرا! خوش نیامد از رشک ویرا گفتند: که تو آن چرا کردی؟ گفت: من شنوده‌ام کی او خداوند من چون نیکو بستاید و بوالعباس بسمرقند رفت و آنجا نماند در سنه اربعین و ثلثمائه این بوالعباس گفته: من عطش الی حال دهش فیه، فاذا وصل الیه لم یستقر فیه.

Шайх алислом гуфт ки ҳарки бо ӯ наздиктар , дарави ҳайронтар , вости٭и он сухан ӯ бипасандед . Ҳам ин бўолъбосро гуфтанд : кӣ аллоҳро ба чаҳ бишнохтӣ ? гуфт : бдонҷ нашнохтам яъне бъҷзи мӯътарифам . Ва ҳам вай гуфт : аднии аззикрони инсии модӯнау нҳоиаҳи аззикрони иғиби аззикри фии аззикру истғрқи бмзкўри ани алрҷўъи илои мақоми аззикру ҳозои ҳоли Фноءи алғнои шайх алислом гуфт кӣ :

شیخ الاسلام گفت که هرکه با او نزدیکتر، درو حیران‌تر، واسطی٭ آن سخن او بپسندید. هم این بوالعباس را گفتند: کی اللّه را به چه بشناختی؟ گفت: بدانج نشناختم یعنی بعجز معترفم. و هم وی گفت: ادنی الذکران ینسی مادونه و نهایة الذکران یغیب الذکر فی الذکر و یستغرق بمذکور عن الرجوع الی مقام الذکر و هذا حال فناء الغنا شیخ الاسلام گفت کی: