ӯ Муҳамади бен ҳомиди алтрмзӣ , кунӣа Абубакр , аз машойих хуросонаст . Аҳмади хзрўиаҳи дидау ҷузи азу ,у псрўии бўнср аз ягонаи Фтёни хуросон буд . Муҳамад ҳомид гуфта : кӣ срмолу мояи ту , дили ту аиз . Чун дили худ машғӯл кунӣ бҳўоҷси знўн , ва зойеъ кунӣ авқоти худ бчизҳоء ки азон ки туро басараст чигуна суд кунӣ бар зиён шудани мояи срмол ?

او محمد بن حامد الترمذی، کنیة ابوبکر، از مشایخ خراسانست. احمد خضرویه دیده و جز ازو، و پسروی بونصر از یگانهٔ فتیان خراسان بود. محمد حامد گفته: کی سرمال و مایهٔ تو، دل تو ایذ. چون دل خود مشغول کنی بهواجس ظنون، و ضایع کنی اوقات خود بچیزهاء که ازان که ترا بسر است چگونه سود کنی بر زیان شدن مایهٔ سرمال؟

Шайх алислом гуфт . Ки шбли٭ гуфт : ки ин сараки вақти худ ки дорӣ биноз дор , ки то ҷовидон барон суҳбат мебояд кард , онҷо срўқт ндиҳанд он аз ӣнҷо бояд барад : арҷъўои вроء кам бо мунофиқон хоҳанд гуфт .

شیخ الاسلام گفت. که شبلی٭ گفت: که این سرک وقت خود که داری بناز دار، که تا جاویدان بران صحبت می‌باید کرد، آنجا سروقت ندهند آن از اینجا باید برد: ارجعوا وراء کم با منافقان خواهند گفت.

Шайх алислом гуфт : ки сӯфии дили аизу вақти аизу зиндагонӣ ки агар « аз » сӯфии вақту дили некӯу фориғи бишавад чӣ бимонад ? ва гуфт : ки фароғати дил , хонаи ҳақи аиз ва гуфт : ки муъмини ибн алўқт бошад на ин яъне алъамал . Ва ҳам мҳмдҳомд гуфт : азои тамаккунати алонвори фии алсри нутқати алҷўорҳи болбр . Ва ҳам вай гуфт : ва ҳам вай гуфт : алўлии фии стар ҳола абадан , волкўн калла бингар алайҳ .

شیخ الاسلام گفت: که صوفی دل ایذ و وقت ایذ و زندگانی که اگر «از» صوفی وقت و دل نیکو و فارغ بشود چی بماند؟ و گفت: که فراغت دل، خانهٔ حق ایذ و گفت: که مومن ابن الوقت باشد نه این یعنی العمل. و هم محمدحامد گفت: اذا تمکنت الانوار فی السر نطقت الجوارح بالبر. و هم وی گفت: و هم وی گفت: الولی فی ستر حاله ابداً، والکون کله بنگر علیه.